Historia

Prezes międzywojennej Akcji Katolickiej zginął z rąk Niemców

W lipcu 1942 r. w lasach pod Poznaniem został zamordowany Adolf Bniński – ziemianin, działacz społeczny i polityczny, w II RP wojewoda poznański oraz prezes Naczelnego Instytutu Akcji Katolickiej, w czasie okupacji Delegat Rządu RP na Ziemie Zachodnie wcielone do Rzeszy.

Adolf Bniński urodził się 21 sierpnia 1884 r. w Kosowie pod Gostyniem w Wielkopolsce. Był synem Karola Bnińskiego, właściciela majątku szlacheckiego Buszewo. Uczęszczał do gimnazjum w Inowrocławiu, w którym w 1905 r. zdał maturę. Następnie studiował rolnictwo na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz na niemieckich wyższych uczelniach w Monachium i Halle.

Po ukończeniu studiów w 1909 r. osiadł w majątku Gułtowy i zajął się administrowaniem w dobrach rodowych na terenie Wielkopolski. W 1914 r. wszystkie majątki, nad którymi sprawował pieczę, stały się jego własnością.

W czasie I wojny światowej był pracownikiem administracji niemieckiej na polskich terenach okupowanych. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. został mianowany komisarzem Łodzi. W latach 1919–1920 sprawował funkcję starosty powiatu średzkiego. Z początkiem 1923 r. objął stanowisko wojewody poznańskiego.

Reprezentował poglądy monarchistyczne i konserwatywne, był przeciwnikiem sanacji. W 1926 r. jako kandydat Związku Ludowo-Narodowego był rywalem Józefa Piłsudskiego i Ignacego Mościckiego w walce o prezydenturę. Na stanowisku wojewody pozostawał do 1928 r., kiedy to zrezygnował z tej funkcji.

Skupił się wówczas na działalności społecznej. Od wielu lat był prezesem Wielkopolskiej Izby Rolniczej. Działał w Towarzystwie Czytelni Ludowych i Towarzystwie Łączności z Polakami na Obczyźnie. W 1930 r. został prezesem Naczelnego Instytutu Akcji Katolickiej z siedzibą w Poznaniu. W 1935 r. wszedł do Senatu z nominacji Prezydenta Rzeczypospolitej.

Na początku okupacji niemieckiej został wywłaszczony ze swojego majątku. Po przeprowadzce do Poznania włączył się do działalności konspiracyjnej. Był współzałożycielem podziemnej organizacji „Ojczyzna”, w latach 1940–1941 pełnił funkcję Delegata Rządu RP na ziemie wcielone do III Rzeszy.

W lipcu 1941 r. został aresztowany i osadzony w Forcie VII. Dokładnie rok później wywieziono go wraz z innymi więźniami do lasu w okolicach Stęszewa i tam zamordowano. Według innych źródeł miał zostać wywieziony do Berlina i tam ścięty gilotyną.

Adolf Bniński był wielokrotnie dekorowany najwyższymi odznaczeniami państwowymi i kościelnymi, m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego. W 1995 r. nadano mu pośmiertnie Order Orła Białego.

Fot.: „Parlament Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1927”, Warszawa 1928

Jeżeli podobają Ci się materiały publicystów portalu Prawy.pl wesprzyj budowę Europejskiego Centrum Pomocy Rodzinie im. św. Jana Pawła II poprzez dokonanie wpłaty na konto Fundacji SOS Obrony Poczętego Życia: 32 1140 1010 0000 4777 8600 1001. Pomóż leczyć ciężko chore dzieci.

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

198 komentarzy

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Najpopularniejsze

Góra