Konferencja „Zdaniem niepełnosprawnych”

Dlaczego taki temat?

Pomysł na konferencję rodził się kilka lat pod wpływem rozmów z przedstawicielami różnych środowisk osób niepełnosprawnych, zarówno osób, których niepełnosprawność dotyka bezpośrednio, jak osób pracujących z nimi. Niejednokrotnie padły słowa nawiązujące do obecnej sytuacji osób niepełnosprawnych prowadzające się głównie do tego, że pewne rzeczy miały być wprowadzone, ale ostatecznie nie weszły w życie lub zostały wprowadzone tylko powierzchownie. Chodzi przede wszystkim o dostosowania dla osób niepełnosprawnych w życiu codziennym – w komunikacji miejskiej, na uczelniach, w ośrodkach kultury, praktycznie w każdej sferze życia. Nie oznacza to oczywiście, że żadne kroki nie zostały poczynione w stronę polepszenia sytuacji osób niepełnosprawnych. Bardzo cieszy fakt, że władze starają się wprowadzać pewne ułatwienia. Jednak wciąż jest to niestety za mało. To jest także kwestia tego, że głos osób niepełnosprawnych i osób pracujących z osobami niepełnosprawnymi – czyli tych, których przepisy najbardziej dotyczą – nie jest bardzo często słyszalny.

Po długim czasie przemyśleń na ten temat doszłyśmy do wniosku, że warto by było zorganizować konferencję, która pełniłaby funkcję swego rodzaju tuby, przez którą osoby niepełnosprawne mogłyby powiedzieć, co ich najbardziej dotyka, jak postrzegają swoja sytuację i co wymaga zmiany. Uważamy, że oni sami najlepiej dostrzegą to, co nie działa jak powinno, wielokrotnie mają też konkretne rozwiązania danej sytuacji. Dlatego warto ich po prostu wysłuchać. Stąd zrodził się pomysł na temat konferencji „Zdaniem niepełnosprawnych”. Bardzo zależało nam, żeby podczas konferencji wypowiadały się w miarę możliwości same osoby niepełnosprawne, ale nie zabraknie wśród nas również prelegentów, którzy co prawda są pełnosprawni, ale przez wiele lat pracowali z osobami z niepełnosprawnością i mają mnóstwo cennych uwag do przekazania.

Osoby niepełnosprawne nie są i nigdy nie powinny być traktowane w żaden sposób jak gorsza część społeczeństwa – są jego pełnoprawnymi i pełnowartościowymi członkami. Z tego tytułu powinno się zadbać o to, aby ułatwić im sprawy, które z racji samej niepełnosprawności stanowią dla nich pewne przeszkody. Niestety w rzeczywistości bywa różnie. Nawet, jeśli zostaną uchwalone przepisy, które zakładają dostosowanie jakiejś sfery życia, to nie zawsze z różnych przyczyn są wprowadzone w życie.

Warto zaznaczyć, że sama konferencja ma charakteru pozytywny, ponieważ wraz ze wskazaniem tego, co nie działa, chcieliśmy podyskutować nas tym, jak można pewne rzeczy poprawić i zaproponować rozwiązania poruszanych problemów. Jednym z ważnych aspektów tej konferencji jest dotarcie do ludzi, którzy realnie podejmują decyzje prawne i którzy mają możliwość zmienić sytuację osób niepełnosprawnych. Dlatego zdecydowałyśmy się zorganizować konferencję właśnie w Sejmie RP, czyli w sercu ośrodka decyzyjnego. Konferencja będzie nagrywana, także nawet, jeśli ktoś nie będzie mógł uczestniczyć w samym wydarzeniu, to może później odsłuchać ją w Internecie.

Kolejnym argumentem, który do nas silnie przemawiał, jest to, że niepełnosprawność jest rzeczywistością, która może dotknąć każdego, jeśli nie bezpośrednio, to przynajmniej w sposób pośredni. Jej przyczyny są różne – najogólniej rzecz biorąc, rozróżnia się niepełnosprawność, z którą człowiek się rodzi i tę nabytą w ciągu życia przez różnego rodzaju choroby, wypadki czy najzwyczajniej proces starzenia się. Dbając o osoby niepełnosprawne, dbamy tak naprawdę o nas wszystkich – o to dobro wspólne, za które jesteśmy wszyscy odpowiedzialni. Myślimy, że na miejscu są tu słowa Św. Pawła „Jeden drugiego brzemiona noście i tak wypełnicie prawo Chrystusowe”. Trzeba sobie nawzajem pomagać, skoro jest taka możliwość. Skoro możemy to zrobić, to zadbajmy o to, żeby osobom niepełnosprawnym żyło się choć trochę lepiej.

I tu dochodzimy do jeszcze jednego wymiaru konferencji – czyli ukazanie wartości życia osób niepełnosprawnych, o czym było wspomniane wcześniej. Bardzo niepokoi nas głos pewnych środowisk, które postrzegają dzieci nienarodzone, u których podejrzewa się poważne choroby, mające prowadzić po urodzeniu do niepełnosprawności, jako niepełnowartościowych ludzi, których można abortować. Nie zgadzamy się na taką narrację ani z argumentem, że osoby niepełnosprawne są ciężarem. Środowisko osób niepełnosprawnych jest bardzo zróżnicowane. Wśród nich są osoby, które potrzebują codziennej pomocy, ale są też takie, które są bardzo samodzielne. Można wymienić multum przykładów, gdzie osoba niepełnosprawna przez swoją pracowitość i wolę walki dokonała rzeczy niesamowitych. A nawet, jeśli osoba niepełnosprawna potrzebuje codziennej opieki, to zawsze jest dla nas darem i możemy się od niej sporo nauczyć. Niejednokrotnie powtarzają to osoby, które pracują od wielu lat z osobami niepełnosprawnymi. (Osobiście bardzo wiele nauczyłam się od osób, które miały sprzężoną niepełnosprawność, przez samą ich obecność).

Dlaczego taki wybór prelegentów?

Zależało nam na tym, aby pojawili się reprezentanci różnych środowisk osób niepełnosprawnych, ponieważ każdy rodzaj niepełnosprawności wiąże się z innymi trudnościami. Inne problemy w życiu codziennym napotyka osoba niewidoma (np. w kwestii poruszania się po mieście), inne osoba z niedosłuchem (szczególnie w sferze komunikacji międzyludzkiej), a jeszcze inne osoba głuchoniewidoma. Chcieliśmy ukazać bogactwo i różnorodność wśród samych osób niepełnosprawnych, ale też to, że do każdego człowieka należy podchodzić indywidualnie. Bardzo się cieszymy, że na naszej konferencji wygłoszą osoby niewidome, niesłyszące czy z niepełnosprawnością ruchową. Jest to dla nas prawdziwy zaszczyt, a jednocześnie sami oczekujemy z wielkim zainteresowaniem ich prelekcji, jak również wystąpień osób, które od wielu lat pracują z osobami niepełnosprawnymi. 

Zdajemy sobie sprawę, że na konferencji nie jesteśmy w stanie wyczerpać tematu, możemy jedynie zasygnalizować najważniejsze kwestie. Jednak może być to początek głębszej dyskusji oraz impuls do podjęcia konkretnych kroków, aby osobom niepełnosprawnym żyło się lepiej. A może nawet nasza konferencja zaowocuje współpracą miedzy różnymi środowiskami w tej sferze.

Prelegenci:

Dr Bawer Aondo-Akaa – Rodowity nowohucianin, doktor teologii, niepełnosprawny aktywista, wolontariusz fundacji Pro-Prawo do życia oraz KLIKI – Katolickiego Stowarzyszenia Osób Niepełnosprawnych i Ich Przyjaciół. Pasjonat myśli Gilberta K. Chestertona. polityk partii Prawica Rzeczypospolitej, działacz społeczny, doktor teologii.

Dr Marta Cywińska – dr nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, felietonistka, dziennikarka, a zarazem poetka, prozaiczka, krytyk literacki i życia społecznego. Tłumaczy literaturę francuskojęzyczną, frankofońską oraz współczesną poezję włoską. Angażuje się w różne formy działalności społecznej – m.in. w ramach Narodowej Organizacji Kobiet. Jest autorką ponad 500 publikacji o charakterze popularyzatorskim (w tym poświęconych muzyce folkowej oraz obyczajowości okresu międzywojennego). Jej zainteresowania koncentrują się także wokół problematyki wartości,  gender, obrony życia nienarodzonych, wychowania patriotycznego, obyczajowości kresowej, tanatologii, duchowości osób z zespołem Aspergera oraz wspomagania dzieci dotkniętych różnymi formami przemocy.

Monika Szymanek-Szawracka – doktorantka 3. roku pedagogiki stacjonarnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II. Bada tematykę osób z wszelkiego rodzaju niedosłuchem, która jest jej bardzo bliska i z którą wiąże swoją rozprawę doktorską. Poza nauką uwielbia sport. Jest instruktorką łyżwiarstwa figurowego, a niebawem również rolkarstwa. Dodatkowo gra w siatkówkę.

Iwona Goossens – studiowała filologię angielską na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II, a po ukończeniu studiów pojechała do Belgii, gdzie nauczyła się języka francuskiego. Będąc w Belgii udzielała przez Skype’a lekcji z języka angielskiego, a następnie, już w Polsce, zajmowała się tłumaczeniami oraz pracowała w agencji pracy tymczasowej, gdzie szukała zakwaterowań dla osób wyjeżdżających, aby pracować we Francji lub Belgii.

Daniel Kordulski – pracownik Centrum Aktywizacji Osób z Niepełnosprawnością Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Zajmuje się m.in. adaptacją materiałów dydaktycznych dla niewidomych studentów. Brał udział w projektach mających przybliżać społeczeństwu, a zwłaszcza dzieciom i młodzieży, świat osób niewidomych (np. „Nauka bez Barier”, „W klasie bez tablicy”, „Dzień Białej Laski”, Lubelskie Targi Aktywności Osób Niepełnosprawnych, „Wolontariat na odległym kontynencie”)

Barbara Szymańska – pedagog, wiceprezes Fundacji Audiodeskrypcja, specjalista w zakresie tworzenia i wdrażania audiodeskrypcji, przedstawicielka Rady Organizacji Pozarządowych przy Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Pionierka audiodeskrypcji w Polsce. Współautorka standardów tworzenia audiodeskrypcji do produkcji audiowizualnych oraz autorka rekomendacji kompleksowego udostępniania instytucji muzealnych i tworzenia audiodeskrypcji do dzieł plastycznych. Od 2006 konsultuje i tworzy audiodeskrypcję do kinematografii (filmy 2D, 3D i fulldome, filmy fabularne, dokumentalne i animowane, seriale telewizyjne), dzieł scenicznych (spektakle teatralne, operowe), dzieł plastycznych (malarstwo, fotografia, instalacje, rzeźba, historia sztuki z audiodeskrypcją), a także eksponatów przyrody, zabytków architektury oraz szlaków turystycznych. Jako trener prowadzi wykłady i warsztaty z zakresu kompleksowego udostępniania kultury i tworzenia audiodeskrypcji. Pracownik kadry Uniwersytetu Adama Mickiewicza w ramach Studiów Podyplomowych Tłumaczenia Audiowizualnego oraz Uniwersytetu Śląskiego w ramach Kwalifikacyjnych Studiów Włączenie cyfrowe i społeczne: strony internetowe, audiodeskrypcja, multimedia. Laureatka XVI edycji Nagrody Artystycznej Prezydenta Miasta Białegostoku za wdrażanie audiodeskrypcji do spektakli teatralnych, filmów, wystaw oraz Wyróżniona „Świadectwem Otwartego Umysłu” przez Gazetę Wyborczą za umożliwianie korzystania z dobrodziejstw kultury i sztuki dzieciom i dorosłym osobom niewidomym i słabowidzącym.

ks. Łukasz Mikołajczyk – orionista, organizator rekolekcji w Brańszczyku, opiekun wspólnoty Drabiny Jakubowej – wspólnoty osób niepełnosprawnych oraz wolontariuszy. Z urodzenia Częstochowianin. Prowadzi również bloga „Kawa ks. Orione”

Małgorzata Książek – pracownik Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym (TPG) w Warszawie. Ukończyła Wyższą Szkołę Pedagogiki Specjalnej (obecnie Akademia Pedagogiki Specjalnej – APS). Jest tyflo- i surdopedagogiem, a także instruktorem orientacji przestrzennej.  Od 30 lat pracuje na rzecz oraz z osobami głuchoniewidomymi – dorosłymi i dziećmi. Początkowo pracowała w Zarządzie Głównym Polskiego Związku Niewidomych, w Dziale Tyflologicznym. Od około 20 lat współpracuje z Akademią Pedagogiki Specjalnej, prowadząc zajęcia dydaktyczne ze studentami z zakresu metodyki wspomagania osób głuchoniewidomych i komunikacji dzieci ze złożoną niepełnosprawnością. W ramach TPG prowadzi m.in. szkolenia dotyczące podnoszenia świadomości na temat osób z podwójnym uszkodzeniem zmysłów wzroku i słuchu. Jest autorką książki i artykułów związanych z tematyką głuchoślepoty oraz tłumaczeń i opracowań z tego zakresu.

Elżbieta Paradowska – pracownik Akademii Pedagogiki Specjalnej (APS), w Warszawie, w Zakładzie Podstaw Pedagogiki Specjalnej. Ukończyła w roku 1987 WSPS (obecnie APS) – specjalność: rewalidacja niewidomych i niedowidzących. Początkowo pracowała w Zarządzie Głównym Polskiego Związku Niewidomych, w Dziale Małego Dziecka i Współpracy z Rodziną. W roku 1997 ukończyła podyplomowe studium Wczesnej Rehabilitacji dzieci słabowidzących i niewidomych na WSPS. Pracowała m.in. jako specjalista wczesnej interwencji, z dziećmi z uszkodzonym wzrokiem (i najczęściej dodatkowymi zaburzeniami) oraz z ich rodzicami, w środowisku domowym., a także jako instruktor orientacji przestrzennej na turnusach dla osób głuchoniewidomych (tj. ze współwystępującym uszkodzeniem słuchu i wzroku). Interesuje się w szczególności tematyką dotyczącą dzieci głuchoniewidomych oraz ich rodzin. Jest autorem artykułów poświęconych tej problematyce, jak również traktujących o edukacji dziecka głuchoniewidomego. Jest członkiem Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym.

Jeżeli podobają Ci się materiały publicystów portalu Prawy.pl wesprzyj budowę Europejskiego Centrum Pomocy Rodzinie im. św. Jana Pawła II poprzez dokonanie wpłaty na konto Fundacji SOS Obrony Poczętego Życia: 32 1140 1010 0000 4777 8600 1001. Pomóż leczyć ciężko chore dzieci.

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

142 komentarze

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Najpopularniejsze

Góra