Wiara

Wyjaśniamy po co w Kościele jest papież i dlaczego protestantom, masonom i komunistom tak zależy na zwalczaniu biskupa Rzymu

Hierarchia w Kościele katolickim służy utrzymaniu jedności Kościoła. Jak nie ma jednego lidera to szybko dochodzi do podziałów, z racji na pojawianie się we wspólnocie religijnej coraz to nowych, sprzecznych ze sobą nauk (np. wynikających z subiektywnego i odmiennego od innych odczytywania Pisma Świętego). „Papież i Rzym reprezentują jedność i ortodoksje” dzięki czemu Kościół katolicki nie rozpada się na coraz to nowe wspólnoty, tak jak to się dzieje z protestantami.

 

Od samego początku Kościoła katolickiego „biskupi zawsze nadzorowali nauczanie (doktrynę) Kościoła, jego sakramenty (dyscyplinę) a także rozdział dóbr pomiędzy potrzebujących”. Byli „gwarantem jedności Kościoła”, dysponowali władzą i sukcesją apostolska.

 

Hierarchiczność w katolicyzmie jest niezbędna, bo katolicyzm to religia oparta na Objawieniu. Katolicy potrzebują Boga i jego łaski by zostać zbawionymi. Przekazywanie objawienia z pokolenia na pokolenie wymaga zachowania relacji uczeń nauczyciel.

 

Przed swoją śmiercią na krzyżu Jezus powierzył swoją wspólnotę swoim uczniom, uczniowie Jezusa powierzyli wspólnotę swoim uczniom, i tak narodziła się sukcesja apostolska. Biskupi katoliccy są sukcesorami apostołów. Apostołowie mieli swojego lidera i był nim Piotr, kolejni papieże tylko dziedziczą jego pozycje. Swój obowiązek przywództwa Piotr otrzymał od Jezusa. Piotr był pierwszym biskupem Rzymu.

 

Biskupi nadają kapłanom katolickim prawo nauczania i sprawowania sakramentów. Taką władza biskup dysponuje o ile pozostaje w jedności z biskupem Rzymu. „Urząd biskupi jest gwarantem jedności Kościoła na określonym obszarze, tak jak urząd papieski [jest] gwarantem (…) jedności w wymiarze globalnym”. Taki model jednoosobowego kierownictwa został wymuszony doświadczeniem, i ma na celu niedopuszczenie do rozpadu wspólnoty katolickiej. Nie była to jednak jakaś nowość, bo w Kościele pierwszych chrześcijan „w zakresie teologi i interpretacji Pisma Świętego każdy musiał zachować zgodność z tym, czego naucza się w Rzymie”. Pierwsi chrześcijanie jednomyślnie uznawali prymat Rzymu. Potwierdzenie, a nie wprowadzenie, prymatu Rzymu w Kościele nastąpiło na soborze konstantynopolitańskim.

 

W kościele zachodnim dodatkowo ugruntował się prymat władzy papieża nad władzą świecką, podczas gdy w Bizancjum panował prymat władzy świeckiej nad wspólnotą religijną (taki model podporządkowania wspólnoty religijnej władzy przejęli później protestanci). Było to powodem schizmy wschodniej w 1054 roku.

 

Do zadań papieża należy: mianowanie, usuwanie i przenoszenie biskupów, rozsadzanie sporów między biskupami, zwoływanie soborów, koronowanie i usuwanie królów, wyzwolenie poddanych spod tyrani, bycie dla Kościoła autorytetem w sprawach doktryny i interpretacji Pisma Świętego, zapewnianie jedności Kościoła, w tym jedności nauczania.

 

„Kościół wierzy, że następca Piotra nigdy nie sprowadzi go z właściwej drogi. Nawet w przypadkach gdy papieże okazywali się zepsuci, nie ogłosili żadnej herezji jako ważnej doktryny ani w żaden sposób nie zmienili natury Kościoła”. Nawet najgorsi z papieży „nie zdołali zniszczyć sprawowanego przez siebie urzędu”. „Doktryna o papieskiej nieomylności jest w istocie doktryną o nieomylności Kościoła i urzędu biskupa Rzymu, a nie doktryna o doskonałości osoby sprawującej ten urząd”.

 

„Nieomylność papieża polega na tym, że jest on chroniony przed zgubnymi błędami, kiedy dogmatycznie zabiera głos w imieniu Kościoła w kwestiach wiary lub moralności”. „Gwarancje nieomylności mają jedynie wypowiedzi ex cathedra, kiedy papież przemawia w imieniu Kościoła z mocy swojego urzędu”. Oznacza więc to, że większość wypowiedzi papieży nie ma statusu nieomylności.

 

Gdy papież „występuje jako przywódca Kościoła, Boży Duch Święty chroni przed głoszeniem w kwestiach wiary i moralności, czegoś, co pogrążyło by Kościół w błędzie”. Doktryna o nieomylności choć wprowadzona przez Piusa IX w 1870 roku była powszechna wśród chrześcijan od wieków.

 

Pierwszy sobór watykański ogłosił nieomylność papieży nie po to by papieże „ogłaszali nową naukę, ale by (…) strzegli i wiernie wyjaśniali objawienie przekazywane przez apostołów, czyli depozyt wiary”.

 

„Papieska prerogatywa wypowiedzi ex cathedra nie znajduje zastosowania, gdy wprowadza się w Kościele jakąś nowość, a jedynie wtedy, gdy papież pragnie potwierdzić coś, w co Kościół już wierzy, na zasadzie jednomyślności”.

 

Więcej niezbędnych informacji o Kościele katolickim można znaleźć w wydanej przez eSPe książce „Depozyt. Jak Kościół katolicki zachował autentyczną doktrynę wczesnych chrześcijan” autorstwa Jamesa Papandrea.

 

Jan Bodakowski

Jeżeli podobają Ci się materiały publicystów portalu Prawy.pl wesprzyj budowę Europejskiego Centrum Pomocy Rodzinie im. św. Jana Pawła II poprzez dokonanie wpłaty na konto Fundacji SOS Obrony Poczętego Życia: 32 1140 1010 0000 4777 8600 1001. Pomóż leczyć ciężko chore dzieci.

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

19 komentarzy

19 Komentarzy

  1. PrawNIK

    8 listopada 2017 at 06:14

    Tak, tak. Wodzowie (Hitler, Napoleon, Mao …) zawsze tłumaczyli że bez nich wszystko się zawali.
    Tymczasem wystarczy powrót do Boskich Przykazań i odrzucenie całej reszty. Jest TYLKO DZIESIĘĆ poleceń od Boga. Całe reszta nie dość że wymyślona przez ludzi, to jeszcze sprzeczna z tymi z Dziesiątki.

  2. Ksiądz probosz

    8 listopada 2017 at 11:00

    Bodako jak zwykle pisze bzdury. A w jakiej sekcie i religii nie ma uprzywilejowanej kasty, która żyje sobie na koszt baranów, które strzyże? KK jak na religię rzekomo objawioną niczym się nie różni od tych nie-objawionych. A tzw nieomylność to już mega bzdura na resorach. Kaczor też jest nieomylny.

  3. Ksiądz probosz

    8 listopada 2017 at 13:54

    „Piotr był pierwszym biskupem Rzymu.” Nie ma żadnych dowodów, że Piotr był w ogóle w Rzymie. jakoś Paweł piszący do rzymian nie wspomina ani razu Piotra.

  4. Lelio Vieira Carneiro Junior

    10 listopada 2017 at 00:43

    I couldn’t refrain from commenting. Well written!

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Najpopularniejsze

Góra