Historia

Ks. Stanisław Szulmiński – apostoł pojednania

W czasie II wojny światowej śmierć z rąk okupantów poniosło 28 polskich pallotynów. Sześciu z nich to kandydaci na ołtarze. Wśród nich jest ks. Stanisław Szulmiński, więzień i ofiara sowieckich łagrów.

Stanisław Szulmiński urodził się 10 lipca 1894 r. w Odessie, w rodzinie z tradycjami patriotycznymi. Jego dziadek walczył w powstaniu styczniowym, ojciec za działalność antycarską był usuwany z rosyjskich uczelni.

Szkołę średnią ukończył w Kamieńcu Podolskim. W 1918 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Żytomierzu. Z powodu rewolucji bolszewickiej został przeniesiony do seminarium w Tarnowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1923 r., później studiował teologię orientalną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1927 r. został profesorem w tej dziedzinie w Seminarium Duchownym w Łucku na Wołyniu.

Pragnąc poświęcić się sprawie pojednania Kościołów prawosławnego z katolickim, w sierpniu 1928 r. wstąpił do nowicjatu Księży Pallotynów w Ołtarzewie. Zaraz po nowicjacie pełnił funkcję ojca duchownego w pallotyńskim gimnazjum w Wadowicach, a następnie był spowiednikiem oraz profesorem w pallotyńskim Wyższym Seminarium Duchownym w Sucharach i Ołtarzewie.

Nie uzyskawszy od swoich zwierzchników pozwolenia na prace na wschodzie, poprzez zjazdy, dyskusje i wykłady rozwijał działalność na rzecz pojednania Kościołów w kraju. W celu pozyskania szerokiej rzeszy kapłanów i wiernych do pracy nad zjednoczeniem chrześcijan założył w 1937 r. organizację pod nazwą „Apostolat Pojednania”.

W 1939 r. został skierowany do pracy w nowej placówce pallotyńskiej, w Okopach Świętej Trójcy tuż przy granicy ze Związkiem Radzieckim, jednak wybuch wojny pokrzyżował te plany. Mimo to wyruszył na Wschód i dotarł do Nowogródka.

W październiku 1939 r. został aresztowany przez władze sowieckie i osadzony w więzieniu w Baranowiczach. Oskarżony o szpiegostwo na rzecz Watykanu, po wielomiesięcznym śledztwie został skazany jako „element niebezpieczny społecznie” na 5 lat łagrów. W grudniu 1904 r. przewieziono go do obozu pracy w Uchcie nad Morzem Białym. Tam pracował jako sanitariusz, potajemnie spełniając obowiązki kapłańskie.

Latem 1941 r., na mocy amnestii będącej efektem układu Sikorski-Majski, otrzymał prawo do swobodnego przebywania na terenie Związku Sowieckiego i przejścia do polskiej armii tworzonej na tamtych terenach. Pozostał jednak w obozie, by dalej służyć cierpiącym i potrzebującym opieki duszpasterskiej.

Ks. Stanisław Szulmiński zmarł 27 listopada 1941 r. z powodu wyczerpania i ciężkich warunków panujących w łagrze. Według dokumentacji obozowej jego zwłoki zostały wrzucone do wspólnej mogiły wyrąbanej w zamarzniętej ziemi i pochowane na terenie obozu nr 3 na Wełtosjanie.

W czasie Kapituły Generalnej Księży Pallotynów w Rzymie w 1947 r. przedstawiono ks. Szulmińskiego jako kandydata do beatyfikacji i polecono gromadzić dokumentację jego życia i męczeństwa. Jest on kandydatem na ołtarze jako męczennik w grupie 16 Męczenników XX wieku w Rosji.

Źródło: pl.catholicmartyrs.org

Jeżeli podobają Ci się materiały publicystów portalu Prawy.pl wesprzyj budowę Europejskiego Centrum Pomocy Rodzinie im. św. Jana Pawła II poprzez dokonanie wpłaty na konto Fundacji SOS Obrony Poczętego Życia: 32 1140 1010 0000 4777 8600 1001. Pomóż leczyć ciężko chore dzieci.

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Kliknij, aby dodać komentarz

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Najpopularniejsze

Góra