Kościół

Tradycyjna teologia katolicka na temat Żydów

           Teologiczne spojrzenie Kościoła katolickiego na Żydów opiera się na Nowym Testamencie: Ewangeliach i Listach Apostolskich. Te pierwsze pokazują, że Jezus Chrystus, Zbawiciel całej ludzkości, narodził się w narodzie żydowskim i przyszedł w pierwszym rzędzie do Żydów, którzy byli narodem wybranym. Chociaż wielu z nich się nawróciło, ich zwierzchnicy, starsi, religijni przywódcy, a więc elita tego narodu, odrzuciła Jezusa jako Zbawiciela.

Wówczas Jezus zaczął podkreślać, że od tej pory Żydzi nie będą narodem wybranym: „Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce” (Mt 21, 43). Nauczał, że o ile dawniej Bóg zawierał kolejne przymierza z Żydami, o tyle teraz za pośrednictwem Chrystusa, Bóg zawiera nowe, wieczne przymierze poprzez krew Zbawiciela, ze wszystkimi ludźmi. Przy wielu okazjach krytykował także faryzeuszy i uczonych w Piśmie za zniekształcenie Bożego Objawienia, nałożenie na ludzi zbędnych ciężarów, których sami nie chcieli dźwigać, i bezduszny formalizm, który ludzkie nakazy stawia ponad przykazaniem miłości Boga i bliźniego.

Ewangeliści opisują, jaką nienawiść budziły te słowa w starszyźnie żydowskiej, która nastawała na życie Jezusa i w końcu dopięła swego, podburzając żydowski lud i domagając się od Rzymian wykonania na Galilejczyku kary śmierci. Z ich relacji jasno wynika, że Rzymianie byli tylko narzędziami w rękach przełożonych Synagogi i ludu. Rzymian nie interesował Jezus, co dobitnie wyraził Piłat w rozmowie z Chrystusem. Na pytanie Mesjasza czemu interesuje się, czy naprawdę jest królem żydowskim, odpowiedział: „Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Coś uczynił?” (J 18, 35).

Św. Jan Ewangelista podkreślił, że namiestnik Rzymski „(…) rzekł do Żydów: «Oto król wasz!» A oni krzyczeli: «Precz! Precz! Ukrzyżuj Go!» Piłat rzekł do nich: «Czyż króla waszego mam ukrzyżować?» Odpowiedzieli arcykapłani: «Poza Cezarem nie mamy króla». Wtedy więc wydał Go im, aby Go ukrzyżowano” (J 19, 14-16).

W Ewangeliach, zwłaszcza Ewangelii św. Jana, każde słowo ma teologiczne znaczenie. Powyższy dialog został przytoczony nie tylko po to, by opisać historyczne zdarzenie, podać szczegóły śmierci Jezusa, ale także, by odsłonić Boży plan zbawienia. Kiedy Piłat mówi do Żydów, zwraca się do całego narodu. W innym wypadku nie miałyby sensu słowa: „Oto król wasz!”. Chrystus był królem wszystkich Żydów, całego narodu wybranego, a nie grupki ludzi stojącej na dziedzińcu. Przedstawiciele tego ludu odrzucili Mesjasza i wybrali cezara, człowieka, który sam nazywał siebie bogiem. To oni Go ukrzyżowali, na co nacisk położony jest w ostatnich przytoczonych słowach.

Św. Mateusz Ewangelista napisał natomiast: „Piłat widząc, że nic nie osiąga, a wzburzenie raczej wzrasta, wziął wodę i umył ręce wobec tłumu, mówiąc: Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwego. To wasza rzecz. A cały lud zawołał: Krew Jego na nas i na dzieci nasze” (Mat 27,25).

Powyższe słowa wywołują wśród Żydów największe kontrowersje. Są one przedstawiane jako powód rzekomej nienawiści chrześcijan do nich, na podstawie których są oni traktowani jako naród bogobójców, w którym każde pokolenie ponosi odpowiedzialność za skazanie Jezusa na śmierć.

Słowa te mają jednak głęboki teologiczny sens. Z jednej strony wyrażają one pewną duchową odpowiedzialność narodu żydowskiego, który w wyniku swojego aktu odrzucenia przestał być narodem wybranym. Mozaizm, który do tej pory wyznawał, a więc judaizm świątynny (będący efektem objawienia udzielonego Mojżeszowi) skończył się wraz z rokiem 70. kiedy Świątynia Jerozolimska została zburzona przez Rzymian. Judaizm rabiniczny natomiast, który pojawił się dopiero w V w. był już religią naturalną.

Z drugiej strony słowa te mają sens proroczy i zbawczy. Krew Chrystusa oczyszcza bowiem i daje zbawienie. Żydzi pomimo wszystko wezwani są do nawrócenia, a nawet wezwani do tego w pierwszym rzędzie. Stąd na Soborze Watykańskim I postulowano, żeby szczególny nacisk położyć na nawracanie Żydów. Niestety z powodu przerwania obrad soborowych, w wyniku ataku na Państwo Kościelne, nie udało się tego zapisać w dokumentach i wcielić w życie.

Apostołowie od początku podkreślali, że nowym narodem wybranym jest Kościół. Św. Piotr pisał do chrześcijan: „Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem [Bogu] na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła, wy, którzyście byli nie – ludem, teraz zaś jesteście ludem Bożym, którzyście nie dostąpili miłosierdzia, teraz zaś jako ci, którzy miłosierdzia doznali” (1 P 2, 9-10).

Św. Paweł w Liście do Rzymian i w Liście do Hebrajczyków omówił dokładnie sytuację Żydów, wskazując na ich przywileje, wynikające z wybrania, ale także i to, że cały kult starotestamentalny miał wartość symboliczną i zapowiadał nadejście Chrystusa. Apostoł Narodów nauczał, że ofiara Jezusa zastąpiła wszystkie ofiary Starego Prawa, a Nowe Przymierze zastąpiło stare.

Chrześcijanie przez wieki w swojej liturgii dawali wyraz temu, że to nie Żydzi są już narodem wybranym, ale jest nim Kościół. Także w liturgii posoborowej jest o tym mowa. W Liturgii Godzin Wielkiego Czwartku czyta się homilię paschalną biskupa Melitona z Azji Mniejszej, wygłoszoną w Sardes przed 190 rokiem. Oto jej fragment: „Prorocy przepowiadali wiele rzeczy o tajemnicy Paschy, którą jest Chrystus. Jemu niech będzie chwała. [Bo siebie złożył w ofierze jako kapłan]. On jest tym, który przez swą ofiarę wywiódł nas z niewoli na wolność, z ciemności do światła, ze śmierci do życia, i uczynił nas nowym kapłaństwem oraz ludem wybranym” (zob. Liturgia Godzin II 354).

Do treści tej homilii nawiązuje jedna z niedzielnych prefacji: „ cudownie sprawił, że przez wielkanocne misterium zostaliśmy uwolnieni z jarzma grzechu i śmierci i wezwani do chwały. Jesteśmy bowiem plemieniem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem odkupionym. (…) Bóg nas wezwał z ciemności do swojego przedziwnego światła”.

Także Sobór Watykański II potwierdził tę prawdę: „W każdym czasie i w każdym narodzie miły jest Bogu, ktokolwiek się Go lęka i postępuje sprawiedliwie; podobało się jednak Bogu uświęcać i zbawiać ludzi nie pojedynczo, z wykluczeniem wszelkiej wzajemnej między nimi więzi, lecz uczynić z nich lud, który by Go poznawał w prawdzie i zbożnie Mu służył. Przeto wybrał sobie Bóg na lud naród izraelski, z którym zawarł przymierze i który stopniowo pouczał… Wszystko to jednak wydarzyło się jako przygotowanie i jako typ owego przymierza nowego i doskonałego, które miało być zawarte w Chrystusie… Chrystus ustanowił to Nowe Przymierze, to znaczy Nowy Testament, w swojej krwi, powołując spośród Żydów i pogan lud, który nie wedle ciała, lecz dzięki Duchowi zróść się miał w jedno” (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 9).

Z kolei w Katechizmie Kościoła Katolickiego, promulgowanym przez Jana Pawła II, czytamy (KKK 982), że Kościół jest Ludem Bożym, który posiada charakterystyczne cechy:

– Bóg nie jest własnością żadnego narodu. To On nabył dla siebie lud tych, którzy kiedyś nie byliludem: „wybrane plemię, królewskie kapłaństwo, naród święty” (1 P 2, 9);

– Członkiem tego Ludu staje się człowiek nie przez narodzenie fizyczne, ale przez „narodzenie z wysoka”, „z wody i z Ducha” (J 3, 3-5), to znaczy przez wiarę w Chrystusa i chrzest;

– Zwierzchnikiem (Głową) tego Ludu jest Jezus Chrystus (namaszczony, Mesjasz); ponieważ to samo namaszczenie, czyli Duch Święty, spływa z Głowy na Ciało, dlatego jest on „Ludem mesjańskim”;

– „Udziałem tego Ludu jest godność i wolność synów Bożych, w których sercach Duch Święty mieszka jak w świątyni”;

– „Jego prawem jest nowe przykazanie miłości, tak jak umiłował nas sam Chrystus” (Por. J 13, 34). Jest to „nowe” prawo Ducha Świętego (Rz 8, 2; Ga 5, 25);

– Jest posłany, aby być solą ziemi i światłem świata (Por. Mt 5, 13-16). „Stanowi dla całego rodzaju ludzkiego potężny zalążek jedności, nadziei i zbawienia”.

– „Jego celem jest Królestwo Boże, zapoczątkowane na ziemi przez samego Boga, mające rozszerzać się coraz dalej, aż na końcu wieków dopełnione zostanie również przez Boga” (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 9).

Każdy kto przez wiarę i chrzest wchodzi do tego ludu, staje się uczestnikiem kapłańskiej, prorockiej i królewskiej funkcji Chrystusa (KKK 983-786).

Jeżeli podobają Ci się materiały publicystów portalu Prawy.pl wesprzyj budowę Europejskiego Centrum Pomocy Rodzinie im. św. Jana Pawła II poprzez dokonanie wpłaty na konto Fundacji SOS Obrony Poczętego Życia: 32 1140 1010 0000 4777 8600 1001. Pomóż leczyć ciężko chore dzieci.

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

7 komentarzy

7 Komentarzy

  1. wolna-polska.pl

    6 czerwca 2018 at 21:26

    1-Israel Shamir: Mesjasz jest tutaj. 2-Najnowsze video „Znaki czasów ostatecznych” – 5.06.2018.

    • prawo

      7 czerwca 2018 at 11:30

      Innocenty III Papież – Sobór Laterański IV
      69. Żydzi nie powinni pełnić urzędów publicznych.
      69, 1. Byłoby absurdem, by bluźniący Chrystusowi sprawował władzę nad chrześcijanami. Dlatego z powodu zuchwałości przestępców odnawiamy w tym artykule roztropne zarządzenie synodu w Toledo i zabraniamy, by Żydzi pełnili urzędy publiczne, ponieważ dawałoby im to pretekst do większego nękania chrześcijan. Jeżeli ktoś powierzy im taki urząd, po uprzednim upomnieniu zostanie ukarany, jak na to zasłużył, przez synod prowincjonalny, który nakazujemy odbywać każdego roku.
      69, 2. Takiemu urzędnikowi zabrania się kontaktów handlowych oraz innych z chrześcijanami na tak długo, dopóki wszystkiego, co uzyskał od chrześcijan przy okazji pełnienia tego urzędu, nie obróci na korzyść ubogich chrześcijan, zgodnie z zaleceniem biskupa diecezji. Powinien on ze wstydem usunąć się ze stanowiska, ponieważ bezwstydnie przyjął to, co mu się nie należało.
      69, 3. Ten sam przepis stosowany niech będzie wobec pogan.”

      Mój pradziadek był zadania, że ani żydzi ani żydówki nie powinny mieć prawa zasiadywać w sejmie jako mniejszość narodowa. Uważał również, że żydzi nie powinni mieć żadnego prawa pozywać Polaków o cokolwiek i rościć sobie prawa do czegokolwiek, co wyrosło na polskiej ziemi, czy to las, czy droga, czy kamienica. Wiem z opowieści, że mówił to odnośnie każdego, kto przybył na teren rzeczpospolitej jako koczownik wygnany z innych krajów za różnego rodzaju malwersacje, spiskowanie, dzieciobójstwa o zabarwieniu okultystycznym. Zaiste, przezorny to był człowiek.

      Żyd to rasa podła i parszywa. Nie docenia nic i niczego. Gnany z krajów i miast nauki nie czyni sobie żadnej. Wstrętny, zachłannych i niewdzięczny. Jeśli pomożesz mu – to tego nie doceni. Dąsać się będzie żeś za niego nie umarł. To lud wybrany i inny żaden tak podły nie jest i Boga swego by nie zabił.

  2. Grzegorz

    6 czerwca 2018 at 21:33

    Prosba do Moderatora. Prosze poprawic blad „zamiast Mesjasz zapytal” powinno byc „Pilat zapytal”.

  3. Lila

    6 czerwca 2018 at 23:19

    Żydzi idą na zatracenie.Przedtem rękami Judenratow Niemcy dokonali holocaustu a teraz Zydzi sami na sobie dokonują wiecznego holocaustu.Tam nie bedzie ajwaj.

  4. Piotrx

    6 czerwca 2018 at 23:44

    Nie ma znaku równości między dawnymi Żydami biblijnymi a dzisiejszymi talmudycznymi (rabinicznymi) „Żydami”. Warto poczytać uważnie np. Ewangelię św. Jana. .Apostołowie byli Żydami ale nie byli „Żydami” Pan Jezus był Żydem (ale nie „Żydem”) tylko według ciała ale przede wszystkim był i jest Synem Bożym. Natura boska i ludzka w Panu Jezusie nie były ze sobą wymieszane ale w sposób cudowny zjednoczone w jednej Boskiej Osobie. Syn Boży przyjął za sprawą Ducha Świętego niepokalane ciało z Maryi Dziewicy , czyli przyjął naszą naturę ale nie stając się przez to żadną osobą ludzką.

    Synagoga Szatana
    http://www2.kki.pl/piojar/polemiki/kosciol/synagoga.html

    …. Konflikt między tymi dwiema grupami Żydów przewija się przez całą Ewangelię według św. Jana. W istocie nie będzie przesadą twierdzenie, że Ewangelia ta, w której słowo Żyd” pojawia się 71 razy, jest długim dyskursem o tym, co to znaczy być Żydem. Kim więc są owi “Żydzi”, o których 71 razy wspomina się w Ewangelii? Cóż, to zależy, wszak słowo to w odmiennych kontekstach nieznacznie zmienia swoje znaczenie, ogólnie jednak w toku narracji kontekst ów staje się coraz wyrazistszy, nabierając przy tym coraz to bardziej nieprzyjaznego charakteru; ostatecznie wiedzie do rozbratu pomiędzy “Żydami” a Jezusem; owo zerwanie doprowadzi do jego śmierci.

    Fakt istnienia „obawy przed Żydami”, o którym wspomina św. Jan, wskazuje na to, że w tamtych czasach Żydzi obawiali się “Żydów”. Dobro Żydów, którzy zaakceptowali Chrystusa było zagrożone przez „Żydów”, którzy go odrzucili. Co więcej, tożsamość wszystkich Żydów, zarówno chrześcijan, jak i “Żydów” została określona w chwili, kiedy Chrystus rozpoczął swoją ziemską posługę. Rodzice ślepca nie kryli „obawy przed Żydami”, ponieważ “Żydzi” zagrozili wyznawcom Jezusa, którzy wszak; też byli Żydami, wypędzeniem z synagogi. T

    ożsamość obu grup byłaś stricte religijna, w żadnym razie etniczna; jedna i druga określała się poprzez stosunek do Chrystusa. Żydzi, którzy uznali Chrystusa , zostali wypędzeni z synagogi. „Żydzi”, którzy Go odrzucili, określili się właśnie poprzez ten fakt i to ich Jan nazywa “Żydami”.

    Wraz z pojawieniem się Chrystusa i zwiastowaniem Jego posłannictwa na ziemi jako “Syna Człowieczego”, słowo “Żyd” ma albo znaczenie wyłącznie etniczne albo całkowicie i jednoznacznie teologiczne. Innej możliwości nie ma. “Żydem” jest osoba, która odrzuca Chrystusa i w rezultacie umiera w grzechu. Wraz z nadejściem Chrystusa judaizm przestał być religią, a stał się ideologią. W tej samej chwili także Izrael utracił swój biologiczny fundament. Nowym Izraelem, prawdziwymi dziećmi Mojżesza i Abrahama był odtąd Kościół.

    Spotkanie z Chrystusem skutkuje przemianą Żydów. Ci, którzy weń uwierzyli, staną się Nowym Izraelem, który inaczej nazywamy Kościołem. To oni są prawdziwymi “dziećmi” Abrahama i Mojżesza. Ci, którzy Chrystusa odtrącili, stali się “Żydami”, czyli wyznawcami Szatana. Konfrontacja pomiędzy Jezusem a “Żydami” doprowadziła przede wszystkim do zrewidowania znaczenia słowa “Żyd”. Niegdyś odnosiła się ona do członków narodu wybranego, ale teraz określała już tych, którzy odtrącili Chrystusa. To, co niegdyś było synonimem Izraela, stało się jego przeciwieństwem. Sposób, w jaki św. Jan stosuje słowo “oi Ioudaioi” jest świadectwem jednego z najdonioślejszych i najbardziej radykalnych w dziejach transformacji i przerwania ciągłości tradycji.

    Ci, którzy według “Żydów”, zdają się odrzucać religię Mojżesza i Abrahama, są w rzeczywistości prawdziwymi dziećmi Mojżesza i Abrahama. Są Kościołem, a Kościół jest Nowym Izraelem. Jeżeli po przyjściu Chrystusa prawdziwym Izraelem jest Kościół, to czym są “Żydzi”? Św. Jan, któremu tradycja przypisuje autorstwo Ewangelii, odpowiedzi na to pytanie udziela w Objawieniu, które nazywane jest także Apokalipsą. W rozdziale 2:9, ewangelista broni kształtującej się chrześcijańskiej wspólnoty przed ówczesnymi “Żydami” i twierdzi, że za “obelgę” rzuconą na chrześcijan odpowiedzialni są „ci, co samych siebie zowią Żydami, a nie są nimi, lecz synagogą szatana”. Ponownie porusza to zagadnienie w rozdziale trzecim i jeszcze raz wspomina o synagodze szatana – „o tych, którzy mówią o sobie, że są Żydami – a nie są nimi, lecz kłamią…..”

  5. Piotrx

    6 czerwca 2018 at 23:46

    Rzym odkrywa Talmud
    http://www2.kki.pl/piojar/polemiki/kosciol/talmud.html

    …Odkrycie Talmudu zmieniło wiec status Żydów jako mniejszości religijnej. Do zarzutu, nieokazywania żadnego wstydu z powodu swojej winy, oraz szacunku dla świętej chrześcijańskiej wiary doszły bluźnierstwa zawarte w Talmudzie; świadczyły o tym, że wbrew temu, co dotąd sądzili chrześcijanie, Żydzi taką samą pogardą darzą też Prawo Mojżesza i proroków. Innymi słowy, zamiast przestrzegać boskich nakazów zapisanych w Torze, Żydzi stosują się do wskazań swojej starszyzny i przedkładają je nad słowo Pańskie. Religia talmudyczna była więc odrzuceniem Biblii. Talmud stwierdza, że rabini są wyżsi ponad biblijnych proroków i Żydzi winni im są posłuszeństwo posuwające się do absurdu, aż po uchylenie bądź anulowanie nakazów Prawa Mojżeszowego. Skutek tego był taki, że Żydzi zabraniali swoim dzieciom czytania Biblii, z Talmudu zaś uczynili podstawę programu kształcenia i nauczania.

    Przetrawienie informacji na temat Talmudu zabrało Kościołowi nieco czasu, ale papież Grzegorz IX w liście do biskupa Paryża wskazał, że zaatakowanie Talmudu zapowiada zmianę w fundamentalnym nastawieniu Kościoła do judaizmu. Trzy lata później komisja papieska pod przewodnictwem biskupa Eudes ogłosiła, że Talmud pełen jest niezliczonych błędów, nadużyć, bluźnierstw i nikczemności; tych którzy o nich opowiadają wstyd ogarnia, słuchaczy zaś przerażenie. Jego treść była na tyle wstrząsająca, że nie sposób jej tolerować w imię Boże bez szkody dla chrześcijańskiej wiary. W liście z maja 1244 roku, skierowanym do świętego Ludwika, króla Francji, następca Grzegorza IX, papież Innocenty IV zaczął wyciągać wnioski z tego, czego dowiedział się Kościół. Nikczemna perfidia Żydów nie zważa na to, że przyjęci zostali dzięki chrześcijańskiej pobożności, która z litości jeno, cierpliwie dozwala im żyć pośród chrześcijan. Zamiast tego grzechy, jakich jest źródłem, tym, którzy o nich słyszą, niewiarygodnymi się jawią, potworne zaś zdają się tym, którzy o nich opowiadają. Tak więc bluźnierstwa zawarte w Talmudzie, a także nakaz oszukiwania niczego niepodejrzewających gojów, podważyły założenia, na podstawie których Żydzi byli tolerowani w społeczeństwie. Wymagało to zrewidowania całej umowy społecznej, która ich dotyczyła…..

  6. Piotrx

    6 czerwca 2018 at 23:50

    „Kościół katolicki a żydzi” – ks. dr. Denis Fahey
    http://www2.kki.pl/piojar/polemiki/antysemityzm/antysemityzm3.html

    ….Z jednej strony Kościół potępia nienawiść rasową w ogóle, a nienawiść do rasy Odkupiciela w szczególności. Z drugiej strony Kościół, jak to widzieliśmy, podkreśla obowiązek zwalczania naturalizmu w życiu publicznym i prywatnym, aprobuje miłość do kraju rodzinnego i pochwala prawdziwy nadprzyrodzony patriotyzm. Mamy prawo i obowiązek bronić naszego kraju i naszego narodu przed niesprawiedliwą agresją innego narodu. Ten obowiązek ciąży na nas w jeszcze większym stopniu, kiedy w grę wchodzi wierność naszego kraju Chrystusowi Królowi. Musimy zatem zwalczać naturalizm zawsze i wszędzie i szczególnie musimy być czujni wobec naturalizmu narodu żydowskiego. Niespożyta energia, z jaką własny naród Chrystusa stara się wyeliminować wpływ życia nadprzyrodzonego, rani w dwójnasób Najświętsze Serce naszego Pana. Obowiązek walki z naturalizmem w ogóle, a zatem i ze zorganizowanym naturalizmem narodu żydowskiego, nakłada na nas na przykład papież Leon XIII (Tametsi, 1900) i papież Pius XI (Quas primas, 1925 i Quadragesimo anno, 1931). Przed żydowskim naturalizmem ostrzega nas bez ogródek szereg dokumentów papieskich, cytowanych przez papieża Benedykta XV w Encyklice A quo primum (1751). „Co do nas – pisze ten uczony papież – to w tej sprawie, podobnie jak we wszystkich innych, trzymamy się linii postępowania przyjętej przez Naszych Czcigodnych Poprzedników, biskupów rzymskich. Aleksander III (1159-1181) zabronił chrześcijanom, pod surowymi sankcjami karnymi, wstępować na służbę do Żydów na dłuższy czas albo zostawać służącymi w ich gospodarstwach domowych. „Nie powinni – pisał – służyć Żydom dla zarobku w sposób ciągły”. Ten sam papież wyjaśnia powód takiego zakazu w następujący sposób: „Nasz sposób życia i sposób życia Żydów krańcowo różnią się od siebie, a Żydzi łatwo sprowadzają na manowce dusze prostego ludu i przeciągną na stronę swych przesądów i niewiary, jeśli ten lud żyć będzie w ciągłym i bliskim obcowaniu z nimi”. Ten cytat dotyczący Żydów znaleźć można w Dekrecie Ad haec. Innocenty III (1198-1216) przypominając, że Żydzi zostali wpuszczeni przez chrześcijan do ich miast, ostrzegł chrześcijan, że sposób i warunki tego wpuszczenia powinny być takie, by uniemożliwić Żydom uznawanie zła za dobro: „A kiedy tak z litości zostaną wpuszczeni do familijnego obcowania z chrześcijanami, odpłacą się swym gospodarzom – jak powiada przysłowie – tak jak szczur ukryty w worku albo jak wąż na piersi czy płonąca głownia na czyimś łonie”. Ten sam papież powiada, że czymś stosownym jest, by Żydzi służyli u chrześcijan, ale nie jest stosowne, by chrześcijanie służyli u Żydów, i dodaje: „Synowie wolnej nie powinni usługiwać synom niewolnicy. Natomiast Żydzi, jako słudzy odrzuceni przez tego Zbawiciela, którego śmierć niegodziwie spowodowali, powinni faktycznie i rzeczywiście uznać siebie za sługi tych, których śmierć Chrystusa wyzwoliła, w chwili kiedy uczyniła ich niewolnikami”. Te słowa można znaleźć w Dekrecie Etsi Judaeos. W podobny sposób w innym Dekrecie, Cum sit nimis, pod tym samym nagłówkiem De Judaeis et Saracenis (O Żydach i Saracenach; dop. autora), Innocenty III zabrania dopuszczania Żydów do stanowisk publicznych: „Zabraniamy Żydom dostępu do stanowisk publicznych, ponieważ wyzyskują stworzone sobie możliwości do pokazania zawziętej wrogości wobec chrześcijan…”. Jeśli by ktoś zapytał, co jest zabronione przez Stolicę Apostolską Żydom mieszkającym w tych samych miastach co chrześcijanie,…niech przeczyta Konstytucję rzymskich papieży, Naszych Poprzedników, Mikołaja IV (1288-1294), Pawła IV (1555-1559), świętego Piusa V (1566-1572), Grzegorza XIII (1572-1585) i Klemensa VIII (1592-1605), które są łatwo dostępne, ponieważ znajdują się w Bullarium Romanum”. Wobec żydowskiego naturalizmu musimy głosić wyższość nadprzyrodzonego życia Ciała Mistycznego, dzięki któremu jesteśmy duchowymi potomkami Abrahama, nad naturalnym życiem potomków Abrahama co do ciała, tak samo jak nad każdą postacią życia narodowego…………

    ……….. Tak więc w tej wypowiedzi papieża Piusa XI odnajdujemy dwa nurty, które przez stulecia ujawniały się w oficjalnych deklaracjach Stolicy świętej odnośnie do Żydów. Z jednej strony Najwyżsi Kapłani starali się ochronić Żydów przed fizyczną przemocą i zapewnić szacunek dla ich życia rodzinnego i ich kultu, jako życia i kultu osób ludzkich. Z drugiej strony bezustannie zmierzali do ochrony chrześcijan przed skalaniem żydowskim naturalizmem i usiłowali uniemożliwić Żydom przejęcie kontroli nad chrześcijanami. Występowanie tego drugiego nurtu trzeba mocno podkreślać, ponieważ w pewnym stopniu straciliśmy go z oczu w czasach współczesnych. Katolicy powinni zaznajomić się nie tylko z wielokrotnie powtarzanymi papieskimi potępieniami Talmudu, lecz także ze środkami podejmowanymi przez Najwyższych Kapłanów w celu ochrony społeczeństwa przed inwazją naturalizmu żydowskiego. W przeciwnym razie narażą się na pomówienie, że mówią na przykład o papieżu świętym Piusie V i papieżu Benedykcie XV jako o antysemitach i wykażą się ignorancją, jeśli chodzi o znaczenie życia nadprzyrodzonego i władzy Chrystusa Króla nad społeczeństwem………….

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Najpopularniejsze

Góra