Kultura i historia

Władczy manipulatorzy

Wiele postaci historycznych obrosło – niczym mchem – mitami i stereotypami. Są postrzegane w sposób jednostronny i uproszczony, często opowiada o się o nich niestworzone przypowieści. Klasycznym przykładem jest mit Napoleona – konusa. W jego czasach wzrost 168 cm był co najmniej wzrostem średnim.

Nie zapominajmy jednak, że  nimb tajemnicy narastał także za życia tych osób. Często swoją legendę budowały same, czasem przyczyniał się do tego ich sposób bycia. Jednym z przykładów był Grigorij Rasputin.

Gdy żył – krążyło o nim wiele plotek, zaś do dziś historycy deliberują do jakiego stopnia wpływał na  cara, a zwłaszcza na carycę.Uzdrowił ponoć carewicza – uhonorowano go za to specjalnym miejscem na dworze carskim. Zadziwiające, że bez przeszkód przebywać w otoczeniu cara. Po paru miesiącach miał znaczący wpływ na sprawy – między innymi doprowadził do dymisji krewnego cara ( wysokiej rangi dowódcy).

Zadawano sobie pytanie, czy Rasputin jest świętym mężem czy rozpustnikiem i alkoholikiem. W literaturze przedmiotu na temat jego młodości znajdujemy przypuszczenia oparte głównie na legendach i domysłach – nawet nie ma pewności co do jego prawdziwego nazwiska!José María López Ruiz –  snując narrację w pierwszej osobie pisał o nim tak:

Czuję zbierające się nad moją głową ciemne chmury. Widzę tragiczną przyszłość, która spotka mnie, carową i całą Rosję. Umrę w strasznych mękach. Po śmierci moje ciało nie zazna spokoju. Potem ty, pani, stracisz koronę. Ty i twoje dzieci zostaniecie zamordowani, podobnie jak cała twoja rodzina. Rosja pogrąży się w ciemnościach i wpadnie w szpony diabła”. (José María López Ruiz, „Tyrani i zbrodniarze. Najwięksi nikczemnicy w dziejach świata”, s. 212).

Samozwańczy przywódca duchowy rozpala wyobraźnię po dziś dzień, nie dziwi więc, że o Rasputinie powstało wiele książek. Dzisiaj przyjrzyjmy się jednej z nich, pozycji dość nietypowej. ,,Rasputin” autorstwa Henriego Troyata nie jest klasyczną biografią, lecz w duchu narracji powieściowej i dziś Państwu rekomenduję taką oto lekturę – trzymającą w napięciu, pokazującą ofiary i sprawcę ogromnych zniszczeń psychicznych oraz manipulacji.

Jeśli poranek z lekturą – to warto przypomnieć inną kontrowersyjną postać.  Oto on: Henryk VIII, król angielski. Choć wielu „wypunktowuje” go przede wszystkim jako go jako twórcę Kościoła anglikańskiego i męża wielu żon, z których część kazał stracić. Sześciokrotnie zawierał związek małżeński! Henryk VIII był ojcem niezwykle ważnej dla dziejów kraju królowej Elżbiety I. 

A jako młody książę… no właśnie. Dowiadujemy się z wzmiankowanej tu biografii, że Henryk był człowiekiem dobrze wykształconym i religijnym. Autor zgłębia postać przyszłego króla i zastanawia się, co zmieniło nieźle zapowiadającego się monarchę w tyrana uwzględniając różne aspekty obyczajowości oraz kultury epoki. Dowodów destrukcyjnego zachowania Henryka VIII było wiele. W drugiej połowie życia  władca przeobraził się w kompletnego paranoika, który pod byle pretekstem zaczął skazywać na śmierć miłych dotychczas jego sercu dotychczas przyjaciół i stronników.

Obie książki polecam. Są one różne, dotyczą różnych osób, ale pokazują znane postacie w nowym, często niezwykłym świetle.
A odkrywanie historii to prawdziwa przyjemność.

***

Cnotliwy książę
David Starkey
Tłumaczenie: Rudolf Szymański
Seria: Wielcy Historii
Wydawnictwo: Amber

***

Henri Troyat, „Rasputin”, Wydawnictwo Iskry

Jeżeli podobają Ci się materiały publicystów portalu Prawy.pl wesprzyj budowę Europejskiego Centrum Pomocy Rodzinie im. św. Jana Pawła II poprzez dokonanie wpłaty na konto Fundacji SOS Obrony Poczętego Życia: 32 1140 1010 0000 4777 8600 1001. Pomóż leczyć ciężko chore dzieci.

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

1 komentarz

1 Komentarz

  1. Piotrx

    14 września 2018 at 18:41

    „Program światowej polityki żydowskiej” – ks. S.Trzeciak
    /fragmenty/

    „…Nie chcac powtarzac znanych juz wiadomosci, jak rewolucje w Rosji finansowali i przeprowadzili zydzi, chcialbym zwrócic uwage na wypadki, jako na podklad do tej rewolucji, która przygotowywal zakulisowo zyd Aron Simanowicz, uzwajac jako narzedzia wszechpoteznego na dworze carskim Rasputina, by Rosje na oczach jej mieszkanców sponiewierac, a dwór carski pohanbic i w ten sposób ulatwic dzialalnosc wywrotowym czynnikom.

    Jesli rzady Mikolaja II obrzydly wszystkim, jesli w obronie jego nie stanal nikt, nawet z jego otoczenia, nawet z jego krewnych, to zawdzieczac ma w znacznej mierze Rasputinowi i do pewnego stopnia Aronowi Siemianowiczowi, którego równiez otaczal zaufaniem i który po smierci Rasputina, o ile chcial cokolwiek przeprowadzic u cara, poddawal to zawsze, ze jest to idea zmarlego.

    Znana byla w Petersburgu ciemna ta figura, ale nikt nigdy nie przypuszczal, zeby ów Aron potrafil tak oplatac swoimi splotami najwybitniejsze osobistosci i takie wplywy wywierac na sprawy panstwowe, jak okazuje sie z jego wlasnych zeznan.

    Zgubna dla Rosji jego dzialalnosc odpowiada najzupelniej duchowi „Protokólów medrców Sjonu”. Dzialal on, swiadomie na zgube panstwa rosyjskiego, a na korzysc zydowstwa, postepujac najzupelniej wedlug przepisów „Protokólów medrców Sjonu”, gdzie powiedziano: „nie powinnismy sie cofac przed korupcja pieniezna, oszustwem i zdrada, o ile to ma dopomódz do osiagniecia naszego celu”.

    To mysl przewodnia calego postepowania Arona Simanowicza, jakie on sam skreslil w swej ksiazce o Rasputinie.

    Oponowawszy najzupelniej Rasputina, który mial bezwzgledny wplyw na caryce i cara, staral sie Simanowicz o przeprowadzenie równouprawnienia dla zydów w Rosji i oto, by Rosja zdradzila swych sprzymierzenców, a zawarla pokój separatywny z panstwami centralnemi. W tym celu potrzeba bylo usunac wszystkie te osobistosci z wysokich stanowisk, które na przeszkodzie staly, a na ich miejsce postawic swoich ludzi.

    „Przyszlismy z Rasputinem, mówi Aron Simanowicz, na mysl, wlasnych kandydatów stawiac na stanowiska ministerjalne, kandydatów, którzyby nie byli antysemicko usposobieni, a nam byli pomocnymi przy przeprowadzaniu naszych planów”.
    „Udalo mi sie dzieki zaufaniu cara, niektóre osobistosci przeprowadzic na ministrów, które przezemnie i przez Rasputina byly na te stanowiska upatrzone. W ciagu ostatniego roku przed rewolucja wszyscy ministrowie byli mianowani i usuwani za moje i Rasputina przedlozenie. Przy wyborze naszych kandydatów miarodajnymi byly dwa wzgledy, mianowicie czy moga nam byc pomocnymi przy zawarciu pokoju z Niemcami i przeprowadzeniu ulatwien dla zydów.

    Jeszcze przed smiercia Rasputina planowalem dopomódz mojemu adwokatowi Dobrowolskiemu na stanowisko ministra sprawiedliwosci. Byl to czlowiek otyly z zewnetrznego wygladu uderzajaco tepy…Lubial pieniadze nadewszystko i wyswiadczal uslugi za podarunki. Dlatego byl on cennym dla mnie.
    Chcialem Dobrowolskiego zrobic ministrem sprawiedliwosci, bo wierzylem, ze on zrobilby potem z wdziecznosci wszystko dla mnie, czegobym od niego wymagal. Zamieszany w jakies brudne sprawy nie mial dobrej opinji w wysokich kolach rzadowych. ….jego nominacja wywarla takze najnieprzyjemniejsze wrazenie w prasie i w towarzystwie. Dobrowolskiego nominacja nastapila dopiero po smierci Rasputina, stalo sie to tylko z tego powodu, poniewaz go polecilem carowi, jako kandydata Rasputina”…

    Kiedy jednak Dobrowolski, jako minister sprawiedliwosci, zazadal wznowienia procesu przeciw bankierowi zydowi Rubinsteinowi i uwiezil go z powodu podejrzenia wladz wojskowych o szpiegostwo i kiedy wszelkie wysilki Simanowicza w celu ratowania go zawiodly, wtedy „w tak ciezkich warunkach, mówi dalej Simanowicz, postanowilem szukac ratunku w starym wypróbowanym srodku, w przekupstwie…Dobrowolski nie wytrzymal na dlugo pokusy. On otrzymal od nas sto tysiecy rubli, oprócz tego kolje perel i pare brylantowych kolczyków, jako podarunek slubny dla jego córki. Przyrzekl nam wstrzymac postepowanie sadowe przeciw Rubinsteinowi”.

    Niemniej charakterystyczna jest nominacja Protopopowa, na ministra spraw wewnetrznych, który na tem tak waznem stanowisku przetrwal do rewolucji. O tej nominacji pisze Aron Simanowicz: „Kiedy Protopopów powzial postanowienie ubiegac sie o teke ministra spraw wewnetrznych, polaczyl sie najpierw ze mna. Zawarlismy wkrótce przyjazn i zaczelismy mówic sobie na „ty”. Zaprowadzilem go do Rasputina, który nabral do niego zaufania. Mówil bardzo czesto o Protopopowie z carem i staral sie zainteresowac go nowym czlowiekiem…Protopopow tesknil za teka ministerjalna. Mysmy mu postawili nasze warunki: Zawarcie pokoju separtytywnego z Niemcami i przeprowadzenie praw dla polepszenia polozenia zydów. On sie zgodzil.

    Poznajomilem go z wybitymi politykami zydowskimi i zapewnilem ich o jego przyrzeczeniu w stosunku do zydów. Jednego dnia pojechalem z Rasputinem i Protopopowem do Carskiego Siola do Wyrubowej…

    Wyrubowa przedstawila Protopopowa carycy w lazarecie, na która wywarl on korzystne wrazenie. Wkrótce potem byl on ministrem spraw wewnetrznych i jak sie okazalo ostatnim ze starego porzadku panstwowego. Przed jego powolaniem splacilem jego weksle w sumie 150.000 rubli, inaczej bylby uznany jako niewyplacalny, coby przeszkodzilo jego nominacji. Protopopow przyrzekl zwrócic mi te sume z funduszu dyspozycyjnego ministerstwa spraw wewnetrznych. Poniewaz on jednak zlozyl 100.000 rubli na lazaret, zalozony przez Wyrubowa, nie mógl swego dlugu zaraz wyplacic. Wyrubowa dowiadywala sie, czy Rasputin zgodzil sie na datek Protopopowa dla lazaretu i otrzymala odpowiedz, ze datek nastapil na zlecenie Rasputina…

    Czesto tego rodzaju datki pieniezne sklanialy osoby, które zawdzieczaly Wyrubowej nominacje, czy udogodnienia. Zdarzalo sie takze, ze otrzymywala osobiscie cenne podarunki. Tak dala pani Rubinstein n.p., 50.000 rubli, pani Reinesohn 25.000 rubli, bankier Manus 200.000 rubli, Nachimow 30.000 rubli, Popow 10.000 rubli.
    Odemnie samego, mówi o sobie Simanowicz, otrzymala Wyrubowa rozmaite cenne brylanty, szmaragdy i kosztowne srebrne wazy na kwiaty”…

    Przy rewizji w mieszkaniu Simanowicza po wybuchu rewolucji znaleziono liczne weksle Protopopowa – Sedzia sledczy, który znalazl jeszcze wiecej weksli u niego wielkich ksiazat, ministrów i wysokich dygnitarzy, chcial go obwinic o przekupstwo.

    „Nominacja Protopopowa wywolala olbrzymia burze w Rosji”.
    „Odkad Rasputin odgrywal decydujacy wplyw na nominacje ministrów, znajdowal sie prawie zawsze w poszukiwaniu kandydatów…atakowal prawie bezprzestanku prosbami, aby mu podac stosownych kandydatów na wakujace stanowisko ministerjalne…Zdarzalo sie, ze car wzywal Rasputina i prosil go, bym natychmiast podal czlowieka, któryby mógl momentalnie zajac wolne stanowisko ministerjalne. Rasputin prosil w takich wypadkach cara, by kilka minut pozostal przy aparacie, a do nas przystepujac wolal w podniesionym tonie, „potrzebujemy ministra”, chcac, by mu podac odpowiedniego czlowieka”… Jesli tyl wypadek szczególniej trudny, to nam przychodzil z pomoca Manasewicz-Manuilow zyd. On staral sie naturalnie przeprowadzic swoich ludzi.

    Tak np., na jego polecenie zostal mianowany Sturmer, prezydentem ministrów. Manasewicz przedstawil go jako „starego zlodzieja i oszusta” i zareczyl za to, iz on bedzie wypelniac wszystkie nasze zyczenia… Ja wystepowalem za Sturmerem, poniewaz on byl zydowskiego pochodzenia. Jego ojciec pobieral wyksztalcenie w pierwszej rabinackiej szkole w Wilnie, przyjal pózniej chrzescijanstwo, otrzymal szlachectwo. Poczatkowo innego nazwiska, nazywal sie pózniej Sturmerem.
    Spodziewalem sie, ze prezydent Sturmer nie bedzie robic zadnych przeszkód przeciwko daznosciom zydów do równouprawnienia i nie pomylilem sie.

    Pewnego dnia zazadal car naglaco, odpowiedniego czlowieka na stanowisko oberprokuratora sw. synodu. Polecilismy Rajewa profesora wyzszej zenskiej szkoly, starego, zupelnie nieznacznego czlowieka, który nosil peruke i komicznie robil wrazenie. On byl prezesem, zalozonego przezemnie „Naukowo-przemyslowego zjednoczenia”. Mimo wysoko brzmiacej nazwy byl to zwykly klub gry, gdzie dzien i noc grano hazardowo”.

    Tego rodzaju czlowieka wysuwa Aron Simanowicz na najwyzsze wlasciwie w cerkwi prawoslawnej stanowisko, by te cerkiew ponizyc i zdeprawowac.

    Ta droga usuwano równiez najdzielniejszych ludzi z pierwszorzednych placówek, a nawet bardzo zasluzonego generala Ruskiego w czasie wojny, bo byl niedogodnym dla zydów.
    Co wiecej glównodowodzacego armja rosyjska wielkiego ksiecia Mikolaja Mikolajewicza, usuneli zydzi przy pomocy Rasputina za lapówke 100.000 rubli.

    O tem mówi Simanowicz, jak „delegacja zydowska z duzemi pelnemi brodami”, skarzyla sie Rasputinowi na przyjeciu u adwokata Sliosberga, na wielkiego ksiecia Mikolaja Mikolajewicza i jak „Rasputin wstal, przezegnal sie… i oswiadczyl, ze w ciagu dziesieciu dni chce usunac Mikolaja Mikolajewicza ze stanowiska naczelnego wodza ruskiego wojska” – „Potem car sam obejmie naczelne dowództwo i my bedziemy mogli moze cos dla zydów zrobic”.

    „Ja, mówi Simanowicz, dalem wniosek zlozyc Rasputinowi datek 100.000 rubli dla jego rodziny. Mój wniosek byl jednomyslnie przyjety…
    Nastepnego dnia zlozyl M. Ginzburg w banku dla obydwóch córek Rasputina po 50.000 rubli.

    Jeszcze przed uplywem dziesieciodniowego terminu zostal Mikolaj Mikolajewicz usuniety ze swego stanowiska i mianowany komendantem wojsk na Kaukazie”.

    Dzialalnosc ta oparta na przekupstwie, bo jak mówi Simanowicz, nabyl on „pewnej latwosci w przekupywaniu urzedników panstwowych”, godzila w podstawy panstwa dzieki sprytnemu wykorzystywaniu wplywów Rasputina.

    Zadne kleski na froncie nie dadza sie porównac z tem zlem, jakie wyrzadzaly Rosji te ciemne figury w rodzaju Rasputina i Simanowicza. Przygotowaly one podloze dla akcji wywrotowej i do odosobnienia cara tak od innych czlonków rodziny, jak i od armji i od calego narodu.

    „Spólka akcyjna”, Rasputin, Wyrubowa i Simanowicz, przygotowala grunt dla Kierenskiego i towarzyszy, by ci w krótkim czasie mogli oddac wladze Leninowi i Trockiemu, a raczej komisarzom zydowskim….”

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Najpopularniejsze

Góra