Stanisław Mierzwiński urodził się 5 stycznia 1922 r. w Warszawie. Jego ojciec zginął w przewrocie majowym 1926 r., walcząc po stronie rządu, matka zmarła w obozie koncentracyjnym Bergen-Belsen. W latach 1934–1937 uczęszczał do Korpusu Kadetów nr 1 we Lwowie oraz Korpusu Kadetów nr 3 w Rawiczu. W 1939 r. zdał małą maturę w Gimnazjum im. Ignacego Paderewskiego w Poznaniu.

We wrześniu 1939 r. ochotniczo zgłosił się do wojska, pełniąc służbę w 58 Pułku Piechoty Wielkopolskiej. Walczył pod Kutnem i pod Iłowem, gdzie dostał się do niewoli. Po zwolnieniu wrócił do Poznania i podjął działalność podziemną.

Był aktywny w Narodowej Organizacji Wojskowej, gdzie pod pseudonimem „Michał” zajmował się kolportażem prasy podziemnej. Na tajnych kompletach ukończył liceum oraz podchorążówkę, uzyskując stopień kaprala podchorążego.

Po podpisaniu umowy scaleniowej przeszedł do AK, był dowódcą drużyny w batalionie „Wawel”, a w 1943 r. instruktorem w szkole podchorążych. Brał udział w akcjach przeciw Niemcom, wykonywał wyroki na gestapowcach.

Na własną prośbę został przeniesiony do oddziału leśnego „Bogumiła Orskiego” pod Krosnem. Awansował do stopnia podporucznika, został odznaczony Krzyżem Walecznych i Krzyżem Zasługi z Mieczami. W oddziale był oficerem łącznikowym, kontaktował się z oddziałami sowieckimi, kilkakrotnie przechodził linię frontu.

W czerwcu 1944 r. brał udział w rozbiciu transportu Żydów wiezionych na egzekucję pod Sanokiem. W lipcu został odwołany do Krakowa, by utworzyć tam nowy oddział, którym dowodził do stycznia 1945 r.

Po powrocie do Poznania organizował oddziały zbrojne, tzw. Drużyny Bojowe w ramach SN. W lipcu 1945 r. został aresztowany przez UB. Zwolniony w listopadzie na podstawie amnestii, podjął decyzję o wyjeździe za granicę. W czerwcu 1946 r. nielegalnie przedostał się do Berlina. Wstąpił do dywizji gen. Stanisława Maczka, gdzie został zastępcą dowódcy kompanii.

Od września 1946 r. był łącznikiem wywiadowczej siatki MSW rządu londyńskiego i kierownikiem wydziału administracji tej siatki w anglosaskiej strefie okupacyjnej Niemiec. W kwietniu 1947 r. został kierownikiem komórki legalizacyjnej zaopatrującej w dokumenty kurierów ośrodków zagranicznych przysyłanych do kraju.

Nocą z 3 na 4 listopada 1947 r. w okolicach Szczecina przekroczył granicę niemiecko-polską z zadaniem zorganizowania nowego Prezydium Zarządu Głównego SN. 10 grudnia 1947 r. został zatrzymany przez bezpiekę. Rok później, 4 grudnia 1948 r., Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał Stanisława Mierzwińskiego na karę śmierci. Stracono go 18 lutego 1949 r.

Szczątki Stanisława Mierzwińskiego zostały odnalezione w sierpniu 2012 r. w wyniku prac ekshumacyjnych prowadzonych przez IPN na terenie kwatery „Ł” Cmentarza Powązkowskiego w Warszawie.