Stanisław Szayna przyszedł na świat w 1898 r. w Drohobyczu. Tutaj uczęszczał do gimnazjum, naukę kontynuował we Lwowie, gdzie zdał maturę. W czasie I wojny światowej został wcielony do armii austro-węgierskiej, gdzie otrzymał stopień podporucznika.

Po odrodzeniu Rzeczpospolitej w 1918 r. wstąpił do polskiego wojska. Uczestniczył w walkach z Ukraińcami m.in. w obronie Lwowa, później zaś z bolszewikami w kampanii kijowskiej.

W 1921 r. rozpoczął studia na wydziale ekonomiczno-prawniczym na uniwersytecie w Poznaniu. Był jednym z założycieli Młodzieży Wszechpolskiej w tym mieście, będąc członkiem jej lokalnych kół. Zasiadał też w Radzie Naczelnej tej organizacji. W 1922 r. związał się z korporacją studencką „Baltia”, pełniąc w niej dwukrotnie funkcję prezesa.

Sprawował także funkcje prezesa Poznańskiego Koła Międzykorporacyjnego, brał czynny udział w pracach Związku Polskich Korporacji Akademickich, będąc m.in. współautorem jego statutu.

Współpracował z pismem „Akademik”, przekształconym później w „Awangardę” – organ Ruchu Młodych Obozu Wielkiej Polski. W latach 1922-1926 był jego wydawcą. Pisał też artykuły na łamach „Życia młodzieży akademickiej” - dodatku do „Kuriera Poznańskiego”.

Po przewrocie majowym w 1926 r. objął dowództwo nad dwoma kompaniami utworzonej w Poznaniu Legii Akademickiej, w której skład weszli przede wszystkim członkowie korporacji studenckich.

Był jednym z organizatorów Ruchu Młodych OWP na ziemiach zachodnich. W 1927 r. został wybrany sekretarzem generalnym Komitetu Młodych OWP Dzielnicy Zachodniej oraz członkiem Komitetu Głównego Młodych OWP.

Stanisław Szayna zmarł 14 maja 1929 r. po długotrwałej chorobie. Miał zaledwie 31 lat. W jego pogrzebie uczestniczyli czołowi przedstawiciele obozu narodowego w Wielkopolsce, poczty sztandarowe i delegacje wszystkich korporacji oraz licznie zgromadzona młodzież i mieszkańcy Poznania. Po przewiezieniu do Lwowa jego ciało zostało pochowane na Cmentarzu Łyczakowskim.