Zdzisław Broński urodził się 24 grudnia 1912 r. w Radzicu Starym w gminie Ludwin w rodzinie chłopskiej. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do gimnazjum w Lublinie. W 1934 r. powołany do służby wojskowej, pełnił ją w 23. pułku piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie ukończył szkołę podoficerską i otrzymał stopień plutonowego.

Zmobilizowany w sierpniu 1939 r., uczestniczył w kampanii wrześniowej w szeregach 50. pułku piechoty jako dowódca plutonu ckm. Trafił do niewoli niemieckiej, z której zbiegł jesienią 1940 r.

Powrócił w rodzinne strony, gdzie rozpoczął działalność konspiracyjną pod pseudonimem „Uskok”. Początkowo znalazł się w szeregach Polskiej Organizacji Zbrojnej „Racławice”. Po jej połączeniu z Armią Krajową został dowódcą plutonu terytorialnego, który wszedł w skład I Rejonu w Obwodzie AK „Lubartów”, części Inspektoratu AK „Lublin”.

Na przełomie lat 1943 i 1944 zorganizował grupę partyzancką, która w maju 1944 r. stała się formalnie oddziałem lotnym zgrupowania 8. Pułku Piechoty Legionów AK. Działał w okolicach Lublina i Lubartowa, w rejonie lasów zawieprzyckich, zwalczając siły niemieckie oraz dokonując akcji dywersyjnych. W czerwcu 1944 r. w ramach akcji „Burza” jego oddział został przydzielony do 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK.

Po wkroczeniu Armii Czerwonej na ziemie polskie „Uskok” rozwiązał swój oddział i początkowo deklarował chęć wstąpienia do LWP. Gdy dowiedział się, że jest poszukiwany przez komunistyczne władze, powrócił do konspiracji. Od sierpnia 1944 r. pełnił funkcję zastępcy, a następnie komendanta I Rejonu Obwodu AK „Lubartów”.

Wiosną 1945 r. stworzył kilkudziesięcioosobowy lotny oddział bojowy, który wszedł w skład struktur Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”. W czerwcu 1945 r. został awansowany do stopnia porucznika.

W maju 1946 r. został mianowany na stanowisko komendanta Oddziału Partyzanckiego nr II w obwodzie WiN „Lubartów”. Od tej pory podlegał bezpośrednio majorowi Hieronimowi Dekutowskiemu ps. „Zapora”. Opuszczając rejon Lubartowa w 1947 r., mjr Dekutowski przekazał „Uskokowi” dowództwo wszystkich rozproszonych oddziałów partyzanckich.

W ostatnim okresie swojej działalności Broński ukrywał się w bunkrze w miejscowości Dąbrówka w powiecie Lublin. W maju 1949 r. UB w Lubartowie aresztował jego zastępcę, Zygmunta Liberę ps. „Babinicz”, który, w wyniku tortur, wydał miejsce pobytu swojego dowódcy.

21 maja 1949 r. grupa operacyjna MO, UB i KBW otoczyła kryjówkę kpt. Brońskiego, który odebrał sobie życie, detonując granat. Za działalność konspiracyjną odznaczono go Krzyżem Virtuti Militari V klasy i Krzyżem Walecznych za walki w czasie akcji „Burza”.

W marcu 2008 r. prezydent Lech Kaczyński odznaczył pośmiertnie kpt. Zdzisława Brońskiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. 17 maja 2009 r., na kilka dni przed 60. rocznicą śmierci „Uskoka”, w Lubartowie odsłonięty został pomnik ku jego pamięci.

W czerwcu 2018 r., w czasie prac prowadzonych przez IPN w okolicach bunkra, w którym zginął „Uskok”, odnaleziono jego szczątki.