Pius XI w encyklice o chrześcijańskim wychowaniu młodzieży zwracał uwagę, że przedmiotem wychowania jest cały człowiek, ze wszystkimi swoimi władzami, upadły, ale odkupiony. Jako podstawowy cel katolickiego wychowania wskazywał "urobienie prawdziwego i doskonałego chrześcijanina". Akcentował to, że nie można zapomnieć w pedagogice o tym, że człowiek nosi w sobie skutki grzechu pierworodnego. Pokazywał fałsz i szkody naturalizmu pedagogicznego, który w całości, albo nawet tylko w części zaprzecza, że był grzech pierworodny i człowiek potrzebuje łaski, bo w oparciu tylko o własne siły nie może się należycie rozwijać.

Odrzucając koedukację Papież sądził, że jej przyjmowanie jest skutkiem błędnego naturalizmu, który zaprzecza właśnie istnieniu grzechu pierworodnego. Papież zalecał karność, dyscyplinę i wspominał o tym, że kary cielesne stanowią pomoc w wychowaniu1.

1Pius XI, Divini illius magistri, IV, VI.