Jerzy Wojciechowski urodził się 10 maja 1909 r. w Skarżysku-Kamiennej. Na Politechnice Warszawskiej ukończył studia architektoniczne. Powołany do wojska w 1934 r., służbę odbył w 27 pp. w Częstochowie. Pracował w Nadzorze Budowlanym Magistratu w Warszawie. Jeszcze przed wojną związał się z ONR „ABC”.

W czasie niemieckiej okupacji przebywał w stolicy, działając w konspiracji. Należał do Związku Jaszczurczego a od 1942 r. w Narodowych Sił Zbrojnych.

W 1943 r. został wysłany na Kielecczyznę do oddziału NSZ Telesfora Piechockiego„Gustawa”, gdzie miał pełnić funkcję oficera gospodarczego. W grudniu tego roku wyjechał na tereny Małopolski, obejmując to samo stanowisko w Okręgu Krakowskim NSZ.

Na przełomie lat 1944/1945 organizował struktury NSZ na Śląsku Cieszyńskim. W maju 1945 r., po powołaniu Okręgu Śląsko-Cieszyńskiego, został szefem Pogotowia Akcji Specjalnej. Podlegały mu wszystkie oddziały zbrojne operujące na tym terenie, w tym liczące 300 żołnierzy zgrupowanie partyzanckie Henryka Flame „Bartka”.

W październiku 1945 r. wyjechał przez Czechosłowację do Monachium, gdzie znajdowało się dowództwo Brygady Świętokrzyskiej oraz kierownictwo Organizacji Polskiej sprawujące polityczne zwierzchnictwo nad NSZ.

Jego celem było przekonanie przywódców środowiska NSZ do planów stopniowego przerzutu partyzantów „Bartka” na zachód i zapewnienia im niezbędnej pomocy materialnej do czasu ewakuacji z zagrożonych terenów Śląska Cieszyńskiego.

Wkrótce po powrocie do Polski w styczniu 1946 r. został aresztowany przez bezpiekę i po przewiezieniu do Warszawy osadzony w więzieniu mokotowskim. Po blisko trzech latach śledztwa, w grudniu 1948 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie umorzył postępowanie karne, uzasadniając to niepoczytalnością oskarżonego.

Decyzją sądu kpt. Jerzy Wojciechowski został umieszczony w szpitalu psychiatrycznym w Tworkach, gdzie zmarł 4 czerwca 1949 r.