Początki Sanktuarium związane są z objawieniem Matki Bożej, jakiego doznało 19 września 1846 dwoje dzieci, Maksymin Giraud i Melania Calvat. Ujrzały one „Płaczącą Panią” w długiej sukni, fartuchu i chuście na ramionach, z krucyfiksem (z narzędziami Męki Pańskiej – młotkiem i obcęgami) na piersiach, siedzącą wewnątrz „ognistej kuli”; wieniec z różnokolorowych róż zdobił jej głowę, brzegi chusty i buty.
 
W swym orędziu Matka Boża przestrzegała przed klęskami, jakie nawiedzą ludzi (głód, choroby), nawoływała do pokuty, nawrócenia i modlitwy. W dniu objawienia w kościele w La Salette rozpoczynało się święto Matki Bożej Bolesnej, obchodzone w 3. niedzielę września.
W 1848 z inicjatywy miejscowego proboszcza, L. Perrina, powstało Bractwo Matki Bożej z La Salette Pojednawczyni Grzeszników. 19 IX 1851 bp Grenoble, Ph. de Bruillard, w oficjalnym dekrecie uznał prawdziwość objawienia; 1 V 1852 zapowiedział budowę świątyni na górze La Salette oraz powołał zgromadzenie Misjonarzy Matki Bożej z La Salette (saletyni), zatwierdzone 1870 przez papieża Piusa IX, którego głównym celem stała się opieka nad Sanktuarium i propagowanie kultu Matki Bożej z La Salette. W latach 1852-65 wzniesiono neoromańską świątynię (konsekrowana 20 VIII 1879, otrzymała tytuł bazyliki mniejszej).
 
Wkrótce miejsce to stało się celem narodowych pielgrzymek francuskich; w pierwszą rocznicę objawienia do La S. przybyło ok. 50 tys. pątników. Obecnie do La Salette przybywa ok. 200 tys. pielgrzymów rocznie. Główne uroczystości są 19 IX.
 
W Polsce kult Matki Bożej z La Salette rozpowszechnił się w drugiej poł. XIX w. głównie na południu; do jego ożywienia w XX w. przyczynili się saletyni, którzy przybyli do Polski 1902; obecnie głównym ośrodkiem kultu Matki Bożej Saletyńskiej jest Sanktuarium w Dębowcu.