Cudowny wizerunek przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem na lewym ręku. Maryja w prawej ręce dzierży berło, a Jezus w lewej rączce trzyma kulę ziemską z krzyżykiem, prawą zaś wznosi w geście błogosławieństwa. Obraz nosi w sobie cechy sztuki renesansowej.

Historia sanktuarium w Białyniczach związana jest z księciem Lwem Sapiehą, wojewodą wileńskim i hetmanem wielkim litewskim, który jako wotum dziękczynne za zwycięstwo odniesione nad Moskwą w 1618, sprowadził do Białynicz karmelitów i ufundował dla nich klasztor. Obraz Matki Bożej w tym kościele już od 1634 otaczany był wielkim kultem. Jednak z powodu ciągłych wojen karmelici bojąc się profanacji obrazu przez zagrażające nieustannie wojska moskiewskie, przenieśli go ok. 1655 na przeszło 100 lat do Lachowicz, najmocniejszej twierdzy na Litwie. Dopiero w 1770 obraz powrócił do nowo zbudowanego murowanego kościoła w Białyniczach.

Ponieważ w Lachowiczach kult Matki Boskiej Białynickiej nie przygasł, a nawet jeszcze bardziej się rozwinął, rozpoczęto starania o pozwolenie na koronację. Papież Benedykt XIV wyraził na to zgodę w 1756. Koronacja odbyła się 29 września 1761. Złote korony wykonane w kraju ze składek wiernych, uroczyście nałożył na głowy Maryi i Jezusa biskup smoleński Jerzy Mikołaj Hylzen. Na uroczystości, uświetnionej salwami armatnimi i kapelami, zgromadzili się pielgrzymi z odległych stron Orszy, Witebska, Szkłowa i Mścisławia.

W 1832 klasztor karmelitów zamknięto, a kościół przekazano duchowieństwu diecezjalnemu. 6 czerwca 1856 miała miejsce rekoronacja obrazu Matki Bożej Białynickiej.

 

Oprac. za: Z dawna Polski Tyś Królową