Kultura i historia

Wsparcie sanacyjnej dyktatury dla żydowskich terrorystów

W 1926 roku Józef Piłsudski przejął władzę na drodze krwawego zamachu wojskowego. Jedyną liczną grupą społeczną, która popierała konsekwentnie dyktaturę byli Żydzi. Współpraca sanacji i Żydów układała się doskonale. Jednym z jej przejawów było wsparcie sanacji dla żydowskich terrorystów, którzy zabijali Brytyjczyków rządzących Palestyną – równocześnie sanacja liczyła, że Brytyjczycy będą sojusznikami Polski.

 

Za czasów dyktatury Piłsudskiego rozpoczął się proces likwidacji demokracji w II RP. Sanacja odebrała władzę demokratycznie wybranej koalicji prawicowych katolików z ruchu narodowego i prawicowych ludowców z PSL Piast. Piłsudski przekazał władzę w ręce swoich kumpli masonów, a co gorsze, zdarzało się że i okultystów. W konsekwencji wprowadzono cenzurę polityczną polegającą na zakazie pisania prawdy o Piłsudskim, nieznani sprawcy mordowali przeciwników rządu, policja pacyfikowała protesty spauperyzowanej ludności, a polscy patrioci byli wyniszczani w obozie w Berezie Kartuskiej. Ostateczną konsekwencją rządów sanacji była klęska we wrześniu 1939, okupacja nazistowska i niemiecka.

W 1936 roku Władymir Żabotyński przywódca syjonistów rewizjonistów, prawicowych rozłamowców z ruchu syjonistycznego, nawiązał kontakty z polskim rządem. Formalne porozumienie z ministrem spraw zagranicznych Józefem Beckiem negocjował Abraham Stern – żydowski terrorysta, zabity przez Brytyjczyków w 1942 roku.

Władze II RP pomagały syjonistom rewizjonistom szkolić od 1937 roku żydowskich emigrantów, członków faszystowskiej organizacji żydów Betar (Brith Trumplendor, czyli związku imienia Trumplendora jednego z pierwszych bojowników poległych w walkach o dominację Żydów w Palestynie) i późniejszych bojowników z Irgun Zevai Leumi (Narodowej Organizacji Wojskowej – Żydowskiego Związku Wojskowego). Żydzi szkoleni byli w bazach w Zielonce Rembertowie, Zakopanym i Andrychowie (gdzie wywiad wojskowy II RP szkolił dowódców oddziałów dywersyjnych z Palestyny czyli żydowskich terrorystów).

Szkolenie przeszło 10 tys. żydów. Programem szkoleń kierował pułkownik Jan Gaładnik. Wojsko Polskie zaopatrywało syjonistów w broń i amunicje. Syjoniści mogli odbywać manewry w swoich gospodarstwach rolnych. Szkolenia finansowały władze II RP i społeczność żydowska. Szkolenia zawieszono z powodu presji Wielkiej Brytanii sprawującej rządy w Palestynie i walczącej z żydowskim narodowo wyzwoleńczym terroryzmem.

Irgun, pod kontrolą władz II RP, zorganizował dla kilkuset osób obozy szkoleniowe w Zofiówce na Wołyniu i w Poddębiu koło Łodzi. Władze RP nie przeszkadzały również w podobnej działalności Hagany, reprezentującej większość syjonistów, w II RP.

Władze II RP przekazały również Żabotyńskiemu na działalność terrorystyczną 250 tys. zł. II RP dostarczała też broń dla Narodowej Organizacji Wojskowej Irgun w Palestynie. Broń przemycano jako maszyny rolnicze lub mienie emigrantów żydowskich. Polski wywiad wojskowy (drugi oddział sztabu generalnego) przemycili dla Żydów w Palestynie: 3000 karabinów, 220 karabinów maszynowych, 10 tys. granatów, 3 miliony sztuk amunicji, trzy lekkie samoloty RWD 13.

Żabotyński chciał by Polska przejęła mandat brytyjski (czyli władzę) w Palestynie, co umożliwiłoby swobodną emigrację Żydów do Palestyny.

Podczas II wojny światowej wraz z armią Andersa z ZSRR uciekło 3,5 tys. Żydów żołnierzy (5 proc. wszystkich ewakuowanych żołnierzy) i 2,5 tys. żydowskich cywili (3 proc. ewakuowanych). Na przełomie 1942 i 1943 roku w Palestynie część Żydów zdezerterowała (2972 z 4439 czyli 67 proc.) za przyzwoleniem polskiego dowództwa. Przed „dezercją” przyszli „dezerterzy” otrzymywali dodatkowe przeszkolenie od polskich wykładowców w dziedzinie dywersji i sabotażu. Wśród dezerterów był późniejszy premier Izraela (jeden z przedwojennych przywódców Betaru) Menachem Begin. Niestety po wojnie dezerterzy szkalowali w Izraelu Polskie Siły Zbrojne zarzucając armii Andersa antysemityzm. Generał Anders zakazał ścigać dezerterów i oddelegował jednego z pułkowników do szkolenia bojowników z Irgunu. Dezerterzy z armii Andersa wzmocnili siły żydowskie.

Jan Bodakowski
1. Chodakiewicz „Żydzi i Polacy 1918 1952” Fronda 2000

2. Szaynok „Z historią i Moskwą w tle. Polska a Izrael 1944-1968” IPN 2007

3. August Grabski „O wolność Izraela” str.47 Komandos 7-8/2004

4. Wacław Dominik „Wybrańcy i ochotnicy” str.51 Komandos 7-8.2004

5. Krzysztof Kubiak „Hagana narodziny armii obywatelskiej” Komandos 6/2006

6. Krzysztof Kubiak „Hagana narodziny armii obywatelskiej cz 2” Komandos 7-8/2006

 

© WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Jeżeli podobają Ci się materiały publicystów portalu Prawy.pl wesprzyj budowę Europejskiego Centrum Pomocy Rodzinie im. św. Jana Pawła II poprzez dokonanie wpłaty na konto Fundacji SOS Obrony Poczętego Życia: 32 1140 1010 0000 4777 8600 1001. Pomóż leczyć ciężko chore dzieci.

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Kliknij, aby dodać komentarz

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Najpopularniejsze

Góra