Kultura i historia

MOCNE: Izraelski profesor oskarża judaizm o szowinizm i rasizm

W wydanej nakładem wydawnictwa Dialog pracy „Dlaczego przestałem być Żydem. Spojrzenie Izraelczyka” izraelski profesor Shlomo Sand oskarżył współczesny judaizm o szowinizm i rasizm.

Zdaniem Shlomo Sanda „żeby uzasadnić proces osadnictwa w Palestynie, syjonizm powołał się na Biblię, prezentowaną jako tytuł własności” do Palestyny. W szkołach publicznych Izraela Tora jest przedstawiana jako podręcznik historii. Przepełnione szowinizmem i rasistowską nienawiścią wobec gojów teksty Tory uczą od pokoleń Żydów nienawidzić inne nacje. Według opartej na Torze narracji Żydzi głoszą, że Bóg zobowiązał Mojżesza  do „eksterminacji wszystkich mieszkańców Kanaanu, żeby zrobić miejsce na Ziemi Obiecanej synom Izraela”.

Jak informuje Shlomo Sand wbrew faktom o żydowskim szowinizmie „spora grupa intelektualistów pracuje nad uznaniem judaizmu za najważniejsza etykę w kwestii miłości bliźniego i immanentnej solidarności z tymi, którzy cierpią i są uciskani”. W rzeczywistości „tradycja żydowska polega w swojej istocie na etosie wewnątrzwspólnotowym. Brak moralności uniwersalistycznej (…) u Żydów był (…) zawsze silnie zaakcentowany”. „Judaizm wypracował (…) zupełnie szczególną moralność etno religijną”.

Dla judaistów bliźnimi są tylko inni judaiści. Talmud Babiloński naucza, że „kto ratuje życie synów Izraela […] ratuje cały świat”. Jeden z najważniejszych żydowskich myślicieli Majmonides nauczał, że „każdy człowiek powinien kochać wszystkich synów Izraela jak siebie samego”. Humanizm nie ma więc nic wspólnego z żydowską tradycją.

Zdaniem Shlomo Sanda dla Żydów Talmud ważniejszy jest od Tory bo „aspekty uniwersalne proroctw biblijnych były bardziej przesycone tradycją chrześcijańską aniżeli żydowską”. Dla Talmudu goje nie są nawet istotami ludzkimi, i tak właśnie, jak zwierzęta, bestie, nie żydowskich tubylców postrzegają żydowscy osadnicy.

Według Shlomo Sanda „Religia żydowska nie wydała na świat prawie żadnego nurtu, który głosił by walkę przeciwko zamachom na prawa człowieka. W naszych czasach nie odnajdujemy prawie wcale protestów za strony instytucji żydowskich skierowanych przeciwko atakom niesprawiedliwości popełnianym codziennie pod okupacją izraelską”. „Wspólnoty żydowskie (…) nie wykazywały aktywności na rzecz poszkodowanych nie Żydów. Studenci talmudyczni (…) nigdy nie manifestowali przeciwko” krzywdzeniu nie Żydów.

Jak informuje Shlomo Sand sukcesy militarne Izraela uczyniły z judaizmu religie szowinistyczną, rasistowską, imperialistyczną, proce ten ułatwiło szowinistyczne przesłanie ksiąg judaistycznych. Taka tożsamość ideowa zdeterminowała też stosunki społeczne w Izraelu.

Według Shlomo Sanda w Izraelu nie ma małżeństw cywilnych, są tylko małżeństwa religijne. „Żyd może poślubić tylko Żydówkę”. „Małżeństwo żydowskie nie posiadające dziecka nie może zaadoptować dziecka nieżydowskiego (…) chyba, że [takie dziecko] zostanie poddane konwersji na judaizm”. Nie Żydzi nie mogą zaadoptować żydowskich dzieci. Takie prawo zostało wprowadzone przez syjonistów by zachować narodowy charakter Izraela.

Zdaniem Shlomo Sanda żony emigrantów żydowskich przybywających do Izraela, jeżeli nie dokonają konwersji na judaizm, nie zyskują izraelskiego obywatelstwa. Takie rasistowskie przepisy powodują, że w Izraelu panuje apartheid jak przed laty w RPA, z tym, że role uprzywilejowanych białych grają Żydzi, a role prześladowanych czarnych Palestyńczycy”.

Shlomo Sanda głosi, iż  Żyd wyznający inne wyznanie niż judaizm nie może zostać obywatelem Izraela, obywatelstwo Izraela może też zyskać Żyd ateista. Palestyńczycy nie mogą być pełnoprawnymi obywatelami Izraela, choć zamieszkują na terenie uznawanym przez Żydów za teren Izraela ponieważ nie są judaistami – 20% mieszkańców Izraela wykluczonych jest tym samym ze społeczności narodowej.

Zdaniem Shlomo Sanda taki stan rzeczy w Izraelu wynika z tego, że Żydzi wyznają nie mającą podstaw naukowych, rasistowską teorię narodu, jako wspólnoty złączonej wspólną krwią – a, że nie można tego potwierdzić na drodze naukowych badań DNA to wyznacznikiem wspólnoty rasowej jest przynależność do judaizmu, religii od wieków zamkniętej na konwertytów.

Jeżeli podobają Ci się materiały publicystów portalu Prawy.pl wesprzyj budowę Europejskiego Centrum Pomocy Rodzinie im. św. Jana Pawła II poprzez dokonanie wpłaty na konto Fundacji SOS Obrony Poczętego Życia: 32 1140 1010 0000 4777 8600 1001. Pomóż leczyć ciężko chore dzieci.

WSZYSTKIE PRAWA DO TEKSTU ZASTRZEŻONE. Możesz udostępniać tekst w serwisach społecznościowych, ale zabronione jest kopiowanie tekstu w części lub całości przez inne redakcje i serwisy internetowe bez zgody redakcji pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

2 komentarze

2 Komentarzy

  1. Masław

    12 czerwca 2018 at 18:33

    Sand to taki tamtejszy michnikowiec.

  2. Piotrx

    12 czerwca 2018 at 18:47

    ….Sand oskarżył współczesny judaizm o szowinizm i rasizm…..

    Dlaczego tylko współczesny?

    Fragmenty książki Izraela Szahaka „Żydowskie dzieje i religia”

    Totalitarna historia

    …..Była wszakże jedna dziedzina, wobec której nie wolno było Żydom pozostawać obojętnymi – chodzi o pisma, w których chrześcijanie atakowali wersety Talmudu i literatury talmudycznej o charakterze antychrześcijańskim, albo ogólniej, wymierzone przeciwko gojom. Warto nadmienić, że kwestie te pojawiły się w dziejach stosunków żydowsko-chrześcijańskich stosunkowo późno, bo dopiero w trzynastym stuleciu. (Wcześniej autorzy chrześcijańscy atakowali judaizm, posługując się bądź argumentami biblijnymi, bądź bardziej ogólnymi, i to tak, jakby byli kompletnymi ignorantami, jeśli chodzi o Talmud.) Kampania chrześcijan przeciw Talmudowi została prawdopodobnie wszczęta z chwilą przejścia na chrześcijaństwo części Żydów oczytanych w Talmudzie i prawdziwie zafascynowanych filozofią chrześcijańską, zwłaszcza jej arystotelesowskim (a więc uniwersalnym) charakterem. Trzeba na wstępie przyznać, że zarówno Talmud, jak i pisma talmudyczne – choć przesiąknięte są negatywnym nastawieniem wobec nie-Żydów, czym zajmiemy się obszerniej w rozdziale V -zawierają szereg szczególnie obraźliwych stwierdzeń i przypowieści skierowanych wyraźnie przeciwko chrześcijaństwu.

    Przykładowo, nie szczędząc obelżywych insynuacji dotyczących życia seksualnego Jezusa, Talmud stwierdza ponadto, iż Jezus będzie za karę gotować się w piekle zanurzony w ekskrementach — takie stwierdzenie znalazło się w Talmudzie z pewnością nie po to, by pozyskać dlań sympatię pobożnych chrześcijan.

    Albo inny ustęp, w którym nakazuje się Żydom, by palili — koniecznie w miejscu publicznym — każdy egzemplarz Nowego Testamentu, jaki wpadnie im w ręce. (Nakaz ten jest nie tylko aktualny, ale nadal praktykowany; i tak, 23 marca 1980 roku spalono w Jerozolimie, ceremonialnie i publicznie, pod auspicjami Jad Le’achim, żydowskiej organizacji religijnej, subsydiowanej przez izraelskie Ministerstwo ds. Wyznań, setki egzemplarzy Nowego Testamentu.)

    W każdym razie, silny i dobrze przygotowany atak na judaizm talmudyczny rozpoczął się w Europie już w XIII wieku. Abstrahując od ignoranckich kalumni i oszczerstw rzucanych przez nieoświeconych mnichów z małych prowincjonalnych miasteczek, skupmy się na serii uczonych dysput, toczonych na najznakomitszych uniwersytetach europejskich i prowadzonych w sposób na tyle uczciwy, na ile pozwalała ówczesna wiedza. Jaka była żydowska — a raczej rabiniczna — riposta? Najprostsza polegała na użyciu od dawna wypróbowanej broni, mianowicie przekupstwa i wpływów. W owych czasach w większości krajów europejskich za pomocą łapówki można było załatwić dowolną sprawę. Zasada ta nigdzie nie była tak rozpowszechniona jak w Rzymie epoki renesansowych papieży. W 1480 roku, za panowania papieża Sykstusa IV, opublikowano Editio Princeps do kompletnego Kodeksu Prawa Talmudycznego oraz Miszne Tora Majmonidesa — księgi, w której roiło się nie tylko od obraźliwych napaści na innowierców, lecz także od napastliwych ataków wymierzonych przeciw chrześcijaństwu i samemu Jezusowi (za każdym razem po użyciu imienia Jezus autor dodawał: „Niechaj szczeźnie imię tego niegodziwca”.)

    Warto może nadmienić, że papież Sykstus IV był człowiekiem nadzwyczaj aktywnym politycznie, mającym nieprzerwanie pilne potrzeby finansowe. (Kilka lat wcześniej opublikowano w Rzymie jedyne „pełne” wydanie Złotego osła pióra Apulejusza, zawierające ostre ataki na chrześcijaństwo.) Aleksander VI Borgia był pod tym względem również niezwykle liberalny.

    Nawet w owej epoce, ale także i wcześniej, istniały kraje, w których od czasu do czasu wybuchały fale antytalmudycznych prześladowań. Jednakże bardziej konsekwentna i zakrojona na szerszą skalę napaść pojawiła się wraz z nadejściem reformacji i kontrreformacji, które wymusiły na chrześcijańskich uczonych większą uczciwość intelektualną, jak również lepszą znajomość hebrajskiego. Począwszy od wieku XVI, w niektórych krajach cała literatura talmudyczna, włącznie z samym Talmudem, podlegała chrześcijańskiej cenzurze. W Rosji trwało to aż do 1917 roku. Niektórzy cenzorzy, jak na przykład w Holandii, byli dość liberalni, inni znowu zawzięci i srodzy; obraźliwe wersety musiały być usuwane bądź modyfikowane. Wszystkie współczesne studia nad judaizmem, a szczególnie te dokonywane przez Żydów, wywodzą się z tamtego konfliktu, i do dziś dnia noszą wyraźne jego ślady: kłamstwo, apologetyczne bądź napastliwe polemiki, obojętność, a czasem wręcz wrogość wobec dążenia do prawdy. Prawie wszystkie tzw. żydowskie studia nad judaizmem, od tamtego okresu aż po dzień dzisiejszy, są polemikami z wrogiem zewnętrznym, a nie rozważaniami nad wewnętrzną naturą samego zjawiska.

    Zauważmy, że takie podejście do historiografii cechowało wszystkie znane społeczeństwa (za wyjątkiem starożytnych Greków, u których pierwsi liberalni historycy atakowani byli przez późniejszych sofistów za nie dość głęboki patriotyzm!). Tak samo postępowali pierwsi historycy katoliccy i protestanccy, polemizując miedzy sobą. Podobnie było z pierwszymi europejskimi historiami narodowymi, przesiąkniętymi do cna skrajnym nacjonalizmem i pogardą dla narodów ościennych. Jednakże prędzej czy później pojawiały się próby zrozumienia własnych adwersarzy religijnych czy narodowych, a wraz z nimi tendencje do poddawania wnikliwej krytyce pewnych ważnych aspektów własnej historii; oba te kierunki istniały równocześnie. Historiografia — jak to zgrabnie określił Pieter Geyl — powinna być „niekończącym się sporem”, a nie ciągiem wojen i konfliktów. Prawdziwą jest tylko historiografia aspirująca do poprawności i prawdy; staje się ona dzięki temu potężnym instrumentem humanizmu i samokształcenia. Z tego właśnie powodu współczesne reżymy totalitarne przepisują historię bądź karzą swoich historyków. Totalitarną historię pisze się niejako na zamówienie totalitarnego społeczeństwa, bo tworzenie historii totalitarnej nie odbywa się pod przymusem wywieranym z góry, lecz przeciwnie, pod presją dołu, która jest o wiele bardziej skuteczna. Coś takiego stało się właśnie z historią żydowską. Jej totalitarność stanowi dla nas podstawową przeszkodę.

    (…)

    Interpretacja Biblii

    Na kolejnym przykładzie pokażemy, że to, co większość tzw. dobrze zorientowanych ludzi myśli, że wie na temat judaizmu, jest z reguły bardzo nieprecyzyjne, chyba że znają oni dobrze język hebrajski. Wszystkie omawiane dotąd urywki znaleźć można albo w tekstach oryginalnych, albo, przynajmniej niektóre z nich, we współcześnie publikowanych książkach napisanych po hebrajsku z myślą o wyrobionym czytelniku. Na próżno by ich szukać w wydaniach angielskojęzycznych, nawet gdy pominięcie tych społecznie istotnych faktów zupełnie wypacza obraz. Panuje jeszcze jedno błędne przekonanie dotyczące judaizmu, szczególnie rozpowszechnione wśród chrześcijan bądź ludzi znajdujących się pod silnym wpływem chrześcijańskiej tradycji i kultury. Chodzi o pogląd, według którego judaizm jest „religią biblijną”; innymi słowy, że w judaizmie Stary Testament zajmuje takie samo centralne miejsce jako źródło prawa, jak dla protestantyzmu czy katolicyzmu Pismo Święte.

    I znowu ma to związek z kwestią interpretacji. O ile w sprawach wiary istnieje duża dowolność, o tyle w kwestii „prawnej” interpretacji świętych tekstów jest odwrotnie. Interpretacja ta jest ściśle ustalona, i to nie przez samą Biblię, lecz raczej przez Talmud. Wiele, a być może większość tekstów biblijnych, zalecających określone praktyki religijne i obowiązki, odczytywanych jest przez tradycyjny judaizm i współczesną ortodoksję zupełnie inaczej (czy wręcz odwrotnie), niż je rozumieją chrześcijanie czy inni uważni czytelnicy Starego Testamentu, którzy traktują tekst dosłownie. Podobny podział występuje we współczesnym Izraelu: z jednej strony mamy tu do czynienia z osobami kształconymi w żydowskich szkołach religijnych, z drugiej zaś z ludźmi, którzy zdobywali wiedzę w hebrajskich szkołach świeckich, gdzie uczy się właśnie „normalnego” rozumienia Starego Testamentu.

    Aby tę ważną kwestię właściwie wyjaśnić, posłużmy się przykładami. Zauważmy także, że wszystkie te zmiany znaczeniowe — oceniając to z etycznego punktu widzenia — nie zawsze idą w tym samym kierunku. Apologeci judaizmu twierdzą, że, zapoczątkowana przez faryzeuszy, a ustalona w Talmudzie interpretacja Biblii jest zawsze bardziej liberalna niż jej tekst w sensie dosłownym. Jednakże niektóre z podanych poniżej przykładów dowodzą, że w pewnych wypadkach stwierdzenie to jest dalekie od prawdy.

    1. Zacznijmy od samego Dekalogu. Jego ósme przykazanie „Nie będziesz kradł” (Księga Wyjścia 20,15) rozumiane jest jako zakaz „kradzieży” (porwania) osoby narodowości żydowskiej. Powodem takiej interpretacji jest to, iż według Talmudu wszystkie uczynki zakazane przez Dekalog są grzechami głównymi. Kradzież cudzej własności takim grzechem nie jest (natomiast porwanie nie-Żyda przez Żyda jest przez Talmud dopuszczone) — stąd więc taka właśnie interpretacja. Inne, praktycznie identyczne zdanie „Nie będziecie kraść (Księga Kapłańska 19,11) rozumiane jest, o dziwo, dosłownie.

    2. Słynne zdanie: „Oko za oko, ząb za ząb” (Księga Wyjścia 21,24) interpretowane jest jako „oko-pieniądz za oko…”, to znaczy: lepiej zapłacić karę, niż mścić się fizycznie.

    3. A oto inny przykład nagminnego przekręcania znaczenia słów. Biblijny tekst wyraźnie ostrzega przed naśladowaniem zbiorowości w niesłusznej sprawie. „Nie łącz się z wielkim tłumem, aby wyrządzić zło. A zeznając w sądzie nie stawaj po stronie tłumu, aby przychylić wyrok”. (Księga Wyjścia 23,2). Fragment ostatniego zdania — „stawaj po stronie tłumu” — został wyrwany z kontekstu i zinterpretowany jako nakaz podążania za większością.

    4. Zdanie: „I nie będziesz gotował koźlęcia w mleku jego matki” (Księga Wyjścia 23,19) zinterpretowano jako zakaz mieszania jakiegokolwiek mięsa z mlekiem lub produktami mlecznymi. Ponieważ werset ten został powtórzony w Pięcioksięgu jeszcze w dwóch innych miejscach, odebrano go jako potrójny zakaz zabraniający Żydom: (i) jedzenia takiej mieszanki, (ii) przyrządzania jej w jakimkolwiek celu i (iii) korzystania z niej w jakikolwiek inny sposób.

    5. W licznych przypadkach pojęciom takim jak „bliźni”, „przybysz” czy nawet „człowiek” nadaje się wyłącznie znaczenie szowinistyczne. Słynne: „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego” rozumiane jest przez judaizm klasyczny (i współczesną ortodoksję) jako nakaz kochania swego bliźniego Żyda, a nie żadnego innego. Podobnie sformułowanie: „Nie będziesz szerzył oszczerstw między krewnymi, nie będziesz czyhał na życie bliźniego” (Księga Kapłańska 19,16) oznacza, że należy przyjść na pomoc, gdy życie innego Żyda jest w niebezpieczeństwie. W rozdziale V zobaczymy, że Żydowi zabrania się w zasadzie ratowania życia gojowi, ponieważ „nie jest on twoim bliźnim”. Wielkoduszny nakaz oddania zbiorów z własnego pola i winnicy „ubogim i przybyszom”: „Nie będziesz ogałacał winnicy i nie będziesz zbierał tego, co spadło na ziemię w winnicy. Zostawisz to dla ubogich i dla przybysza” (Ibid. 19,10) interpretowane jest jako odnoszące się wyłącznie do biednych Żydów i tych ludzi, którzy przeszli na judaizm. Prawa dotyczące traktowania zwłok zaczynają się od słów: „Podobnie będzie przez siedem dni nieczysty, kto w otwartym polu dotknie zabitego mieczem, zmarłego, kości ludzkich albo grobu”. Jednakże słowa te odnoszą się wyłącznie do zmarłego Żyda, co znaczy, że tylko ciało Żyda jest zarówno „nieczyste”, jak i święte. (Księga Liczb 19,16) Opierając się na tej interpretacji, pobożni Żydzi mają magiczny wręcz stosunek do żydowskich zwłok i żydowskich cmentarzy, i zarazem skrajnie lekceważący do cmentarzy i zwłok nieżydowskich. Stąd na terenie Izraela uległo kompletnemu zniszczeniu setki cmentarzy muzułmańskich (w jednym przypadku tylko dlatego, że potrzebna była parcela pod budowę telawiwskiego „Hiltona”). A trzeba było słyszeć lamenty, gdy decyzją władz jordańskich zniszczono cmentarz żydowski na Górze Oliwnej. Podobnych przykładów jest zbyt wiele, żeby je tu wszystkie przytaczać. Niektóre nieludzkie konsekwencje takich interpretacji omówione zostaną w rozdziale V.

    6. I na koniec rozważmy jeden z najpiękniejszych ustępów z ksiąg prorockich, a mianowicie potępienie przez proroka Izajasza hipokryzji i czczego rytuału oraz nawoływanie do zwykłej przyzwoitości. Oto fragment tego ustępu: „Gdy wyciągniesz ręce, odwrócę od was me oczy. Choćbyście nawet mnożyli modlitwy, ja nie wysłucham. Ręce wasze pełne są krwi.” (Księga Izajasza 1,15). Ponieważ żydowscy kapłani błogosławiąc ludzi „wyciągają ręce”, werset ten oznacza, że kapłan, który popełnił zbrodnię uznany jest za niegodnego udzielania błogosławieństw (nawet jeśli okazuje skruchę), ponieważ „ręce jego pełne są krwi”.

    Z powyższych przykładów widać, że Biblia, tak jak jest czytana przez współczesnych Żydów ortodoksyjnych (a przed rokiem 1780 przez wszystkich Żydów), to zupełnie inna, nabierająca całkiem nowego znaczenia Biblia, w porównaniu z tą, którą znają nie-Żydzi bądź Żydzi nieortodoksyjni. To rozróżnienie występuje nawet w samym Izraelu, mimo iż obie grupy czytają Pismo Święte w języku hebrajskim. Potwierdza to na każdym kroku codzienne doświadczenie, zwłaszcza po 1967 roku. Wielu nieortodoksyjnych Żydów izraelskich (i nie tylko izraelskich), których wiedza religijna nie jest zbyt gruntowna, starało się zawstydzić ortodoksyjnych Izraelczyków (jak również przedstawicieli prawicy, będącej pod ich silnym wpływem religijnym) za ich nieludzki wręcz stosunek do Palestyńczyków, cytując im wersety z Pisma Świętego w ich normalnym, dosłownym znaczeniu. Okazywało się jednak, że na ortodoksów taka argumentacja nie miała najmniejszego wpływu; po prostu nie rozumieli oni, co się do nich mówi, ponieważ dla nich tekst biblijny oznaczał zupełnie co innego. Skoro takie rozbieżności panują w samym Izraelu, gdzie ludzie znają hebrajski i mogą z łatwością uzyskać potrzebne im informacje u źródła, można sobie wyobrazić, jak wiele musi być w tej kwestii nieporozumień za granicą, na przykład wśród ludzi wychowanych w tradycji chrześcijańskiej. W istocie, im więcej czytają oni Biblię, tym mniej wiedzą na temat ortodoksyjnych wyznawców judaizmu. Dla tych ostatnich bowiem Stary Testament jest zbiorem niezmiennych i świętych formuł, które recytuje się niejako mechanicznie; zaś ich sens i znaczenie ustalane są gdzie indziej.

    (…)

    Prawa wymierzone przeciwko gojom

    W rozdziale III wyjaśniałem, że halacha, to znaczy zbiór przepisów prawnych judaizmu klasycznego — stosowany w praktyce przez wszystkich Żydów od początku wieku IX do końca XVIII i zachowany do dzisiaj w formie judaizmu ortodoksyjnego — opiera się zasadniczo na Talmudzie Babilońskim. Jednakże ze względu na ogromną złożoność dysput prawnych zapisanych w Talmudzie konieczne było stworzenie prostszej i łatwiejszej w korzystaniu kodyfikacji prawa talmudycznego. Zadania tego podjęły się kolejne pokolenia uczonych rabinów. Niektóre z tych prac cieszą się dużym autorytetem i są w powszechnym użyciu. Z tego powodu odwoływać się będziemy nie do Talmudu, a raczej właśnie do tego typu skompilowanych opracowań (i cieszących się uznaniem komentarzy do nich). Można słusznie założyć, że wspomniane kompilacje wiernie oddają sens tekstów talmudycznych, a także ich komentarzy sporządzonych przez późniejszych badaczy. Najstarszym kodeksem prawa talmudycznego, uważanym wciąż za główne źródło wiedzy, jest napisana przez Mojżesza Majmonidesa Miszne Tora z XII wieku. Najbardziej autorytatywnym kompendium praw i przepisów, używanym powszechnie do dzisiaj jako podręcznik, jest Szulchan Aruch, stworzony przez rabina Josefa Karo pod koniec XVI stulecia. Stanowi on przystępną kondensację napisanej przez tego samego autora, znacznie obszerniejszej i przeznaczonej dla zaawansowanych badaczy pracy p.t. Bet Josef. Do Szluchan Aruch powstało wiele komentarzy; prócz komentarzy klasycznych, pochodzących z XVII stulecia, istnieją późniejsze, już dwudziestowieczne, mianowicie Miszna Berura. Wreszcie, współczesnym kompendium literatury talmudycznej jest wydawana w Izraelu od lat 50. Encyklopedia Talmudyczna, redagowana przez najwybitniejszych ortodoksyjnych badaczy Pisma.

    Morderstwo a ludobójstwo

    Zgodnie z zasadami religii żydowskiej, morderstwo popełnione na Żydzie jest zbrodnią karaną śmiercią i stanowi jeden z trzech najcięższych grzechów (pozostałe dwa to bałwochwalstwo i cudzołóstwo). Żydowskie sądy religijne oraz władze świeckie zobowiązane są do karania — nawet poza zwykłym wymiarem sprawiedliwości — każdego winnego zamordowania Żyda. Żyd, który niebezpośrednio (np. nieumyślnie) przyczyni się do śmierci innego Żyda, popełnia według prawa talmudycznego jedynie grzech przeciwko „prawom Niebios”, podlega więc raczej karze boskiej niż karze wymierzonej przez człowieka. Z chwilą gdy ofiarą morderstwa jest goj, sprawa wygląda zupełnie inaczej. Żyd, który dopuści się zamordowania nie-Żyda, winien jest jedynie popełnienia grzechu wobec „prawa Niebios” i nie podlega karze sądowej. Nieumyślne spowodowanie śmierci goja w ogóle nie jest grzechem. I tak, jeden z dwóch najważniejszych komentatorów Szulchan Aruch wyjaśnia, że gdy chodzi o goja, „nie należy podnosić na niego ręki, można jednak wyrządzić mu krzywdę niebezpośrednio, na przykład usuwając drabinę, by nie mógł się wydostać z rozpadliny, do której wpadł… taki czyn nie jest zabroniony, ponieważ nie został popełniony bezpośrednio”. Wskazuje on jednocześnie, że czyn prowadzący do śmierci goja jest zabroniony, o ile może on spowodować wybuch wrogości wobec Żydów. Morderca goj, który podlega jurysdykcji żydowskiej, powinien zostać stracony bez względu na to, czy dopuścił się zabicia Żyda czy goja. Jeśli jednak ofiarą zbrodni był goj, a morderca przejdzie na judaizm, wówczas karze nie podlega.

    Wszystko to ma bezpośrednie, praktyczne odniesienie do realiów współczesnego państwa izraelskiego. Mimo iż państwowe prawo kryminalne nie czyni rozróżnień między Żydami i nie-Żydami, rozróżnienia takiego dokonują ortodoksyjni rabini, którzy prowadzą swą trzodę według wskazań halachy. Szczególnie ważna jest tu instrukcja, której udzielają religijnym żołnierzom. Ponieważ jedyny, śladowy zresztą, zakaz mordowania dotyczy „gojów, z którymi [my, Żydzi] nie jesteśmy w stanie wojny”, różni uczeni komentatorzy pism wyciągnęli stąd logiczną konkluzję, że w takim razie podczas wojny wszyscy goje są Żydom nieprzyjaźni, a zatem mogą, a nawet powinni zostać zabici. Od 1973 roku doktryna ta jest publicznie propagowana jako wskazówka dla wierzących żołnierzy izraelskich. Nawoływanie do zabijania gojów (z którymi Żydzi są w stanie wojny) pojawiło się po raz pierwszy w broszurze armii izraelskiej, opublikowanej przez dowództwo Centralnego Rejonu, który obejmuje obszar Zachodniego Brzegu. W broszurze tej Naczelny Kapelan dowództwa pisze:

    „Gdy nasze oddziały natkną się na cywilów, czy to w czasie działań zbrojnych, pościgu za wrogiem czy rajdu zwiadowczego, to dopóki nie ma pewności, że cywile ci nie zagrażają naszym oddziałom, zgodnie z halachą mogą, a nawet powinni zostać zabici… Pod żadnym pozorem nie należy wierzyć Arabowi, nawet jeśli sprawia wrażenie osoby cywilizowanej… W czasie wojny, gdy nasze oddziały atakują wroga, halacha zezwala, a nawet zaleca, by zabijały nawet niegroźnych cywilów, to znaczy z pozoru niegroźnych.”

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Najpopularniejsze

Góra