Waleria Mirecka urodziła się 17 grudnia 1900 r. w Przeworsku na Podkarpaciu. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Ulanowie kontynuowała edukację u sióstr Boromeuszek w Łańcucie, a następnie w seminarium nauczycielskim w Stanisławowie, gdzie w 1920 r. zdała maturę.

W 1921 r. wraz z rodziną przeniosła się do Racławic k. Niska. Pracowała jako nauczycielka w szkołach podstawowych na Podkarpaciu. W 1933 r. została kierowniczką szkoły w Racławicach.

Podobnie jak jej rodzeństwo była zaangażowaną działaczką społeczną. W 1934 r. w Racławicach założyła koło gospodyń wiejskich. Udało jej się też zdobyć zamówienie na szycie ubrań roboczych dla pracowników nowo powstającego osiedla przemysłowego Stalowa Wola, dzięki czemu kilkadziesiąt kobiet z okolicznych wsi znalazło pracę.

W czasie okupacji dom Mireckich, na którym sprawowała pieczę, był punktem kontaktowym dla działaczy konspiracyjnych z całego kraju. Bywali tu m.in. przedstawiciele Komendy Głównej Narodowej Organizacji Wojskowej oraz Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowego.

Prócz tego Waleria Mirecka przyjmowała kurierów, kolportowała podziemne wydawnictwa oraz prowadziła tajne komplety. Należała też do Narodowej Organizacji Wojskowej Kobiet.

Była dwukrotnie aresztowana przez Niemców, w listopadzie 1939 i we wrześniu 1940 r., gdy gestapo rozbiło siatkę NOW na Rzeszowszczyźnie. Za drugim razem została zwolniona po kilku miesiącach.

Po 1944 r. nie angażowała się w działalność konspiracyjną. Mimo to z powodu utrzymywanych z rodzeństwem kontaktów przez długie lata była inwigilowana przez bezpiekę. W dalszym ciągu była aktywna społecznie. Dzięki jej zaangażowaniu dokonano elektryfikacji Racławic oraz doprowadzono do wsi gazociąg, do którego podłączono większość gospodarstw.

Waleria Mirecka zmarła 29 grudnia 1978 r. Jej pogrzeb zgromadził ponad tysiąc ludzi, mieszkańców Racławic i okolic.