Mgła (WIERSZ)

Rozwiała suknię ślubną szarawą

niepewna jak jutro niezbadane

przelotna jak każdy poranek

jak tchnienie ciche niewysłuchane

Usiadła wielką kiecką na polach

na gałęziach się rozwiesiła

w wiślanych dyszy zakolach

mówi ale jakby nie mówiła

Owiewa ale nie przenika

miechy wietrzne przy ziemi dymiące

ale bez ognia i bez płomyka

zgasi nawet promień słońca

Oko sie gubi w tajonej sieci

nawet myśl lotna w niej zbłądzi

i ptak płochy nie przeleci

ani płyniesz w niej ni brodzisz

Czekasz aż minie godzina zła

aż z nudów sama osiędzie

w trawach się schowa znudzona

otworzy się dzień i zniknie jak mgła.