Matka Boża Gromniczna (POEZJA)

Mrozem ścięły ziemię wilcze noce

luty się srebrny mocno nasrożył

wicher pokrył pola białym kocem

aż sam się pod nim do snu ułożył

 

wtem w zimną noc, noc ciemną lutową

kędy ludzie po domach swych spali

idzie drogą Pani z nakrytą głową

w ręku wielka gromnica się pali

 

wilki odstrasza, szczenięta ratuje

by nie zamarzły w mroźnej zamieci

gdy lasy, bory śnieg przypudruje

z koszyka pierwszy skowronek uleci

 

łaszą się wilki do sukni białej

opuściły swe pyski i ślepia

łagodne nagle, nawet ospałe

grzeją się ufnie w świecy płomieniach

 

i ty się ogrzej lichy człowiecze

nie chowaj w sercu lutego wilka

w ten zimny czas gdzie ty się ucieczesz?

idź tam gdzie ciepło gromnicy wnika.

 

Marian Apostoł

2 lutego 2024,

Tyniec.