Kazimierz Grenda urodził się 15 kwietnia 1906 r. w Toruniu. Uczył się w tutejszej Szkole Podstawowej i Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika, następnie studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Poznańskiego, gdzie ukończył geografię. Później pracował jako nauczyciel w wielkopolskich szkołach.

Był związany z harcerstwem, organizował jego struktury w miastach, w których pracował. Z początkiem 1931 r. został drużynowym 1 Drużyny Harcerskiej im. Tadeusza Kościuszki w Swarzędzu. W grudniu 1932 r. objął funkcję komendanta Hufca ZHP Poznań-Powiat. W 1936 r. otrzymał stopień harcmistrza.

Po wybuchu II wojny światowej przeniósł się do Warszawy, gdzie podjął służbę w Komendzie Głównej Szarych Szeregów. Był wizytatorem chorągwi z terenów zachodniej Polski.

Na początku sierpnia 1944 r. zainicjował działalność Poczty Polowej w Śródmieściu-Południe, a następnie Harcerskiej Poczty Polowej, która odegrała kluczową rolę w utrzymywaniu łączności pomiędzy ludnością Warszawy w czasie powstania.

23 sierpnia 1944 r. został mianowany szefem Komendy Głównej Szarych Szeregów. Po upadku powstania przeniósł się do Krakowa, pełniąc dalej tę funkcję aż do momentu rozwiązania Komendy.

Po wojnie zaangażował się w działalność w organizacji „Nie”, a po jej rozwiązaniu w Delegaturze Sił Zbrojnych na Kraj. W sierpniu 1945 r. przeprowadził się do Łodzi, gdzie pełnił funkcję prezesa tamtejszych struktur Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”. Jednocześnie pracował jako asystent w Szkole Głównej Handlowej.

Aresztowany w listopadzie 1946 r., podczas pokazowego procesu w styczniu 1947 r. został oskarżony o kierowanie łódzkim Zrzeszeniem WiN i kolportaż nielegalnych wydawnictw i druków. Początkowo skazano go na karę śmierci, którą Najwyższy Sąd Wojskowy zamienił na 15 lat pozbawienia wolności.

W więzieniu przeszedł dwa zawały serca. W marcu 1956 r. został warunkowo zwolniony. Mury więzienia opuścił w ciężkim stanie zdrowia. Zmarł 10 marca 1959 r., został pochowany na Cmentarzu Bożego Ciała w Poznaniu.

Harcmistrz Kazimierz Grenda był odznaczony Krzyżem Walecznych oraz pośmiertnie w 1994 r. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.