Po zakończeniu działań wojennych wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie. 14 czerwca 1924 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracę duszpasterską rozpoczął jako wikariusz w Lubichowie, później był kuratusem w parafii św. Józefa w Kasparusie, gdzie wybudował kościół i plebanię.

W 1929 r. objął parafię św. Michała Archanioła w Kiełpinie. W nowym miejscu wspierał i zakładał różne stowarzyszenia religijne, m.in. Sodalicję Mariańską i Żywy Różaniec, zorganizował też misję parafialną. Wspomagał potrzebujące rodziny.

We wrześniu 1939 r. Arasmus został aresztowany, jednak po interwencji znajomego Niemca odzyskał wolność. Początkowo ukrywał się, ale w każdą niedzielę odprawiał w swojej parafii Mszę Świętą. Po miesiącu powrócił do stałego miejsca zamieszkania.

27 października powtórnie go zatrzymano i przewieziono do więzienia w Kartuzach, gdzie był przesłuchiwany. Stamtąd Niemcy przewieźli go do pobliskiego lasu, gdzie najpierw został dotkliwie pobity, a później rozstrzelany. Ciało księdza oprawcy zakopali na miejscu zbrodni.

Wiosną 1945 r. szczątki kapłana ekshumowano. Stwierdzono wtedy, że miał połamane ręce i nogi. Pochowano go na cmentarzu w Kiełpinie, a na miejscu zbrodni postawiono pamiątkowy kamień z tablicą upamiętniającą jego męczeńską śmierć.

Ks. Antoni Arasmus jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których od 2003 r. trwa proces beatyfikacyjny drugiej grupy męczenników z okresu II wojny światowej.