Paweł Krawczewicz przyszedł na świat 20 sierpnia 1907 r. w Bochum w Niemczech, w polskiej rodzinie robotniczej, jako najstarszy syn spośród dwanaściorga rodzeństwa. W 1912 r. rodzina powróciła do Polski. Początkowo osiedliła się we wsi Świerkocin na Mazurach, a w 1920 r., po przegranym przez Polskę plebiscycie, w Cegielniku na Kujawach.

W 1926 r. wstąpił do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego, czyli pallotynów, w Sucharach. Jeszcze przed złożeniem wiecznej profesji, co nastąpiło latem 1932 r., przeniósł się do Zgromadzenia w Warszawie, gdzie został dyrektorem drukarni i kierownikiem księgarni pallotynów.

Po wybuchu II wojny światowej w październiku 1939 r. był więziony na Pawiaku jako zakładnik. W 1942 r. dobrowolnie udał się z transportem Polaków wywożonych na roboty do Niemiec, by tam pełnić wśród nich posługę religijną. Pracował w fabryce w Stuttgarcie. Wyjazd przygotowano w porozumieniu z Komedą Główną Armii Krajowej, dla której księża mieli prowadzić także akcję wywiadowczą.

Na początku kwietnia 1944 r. gestapo wykryło działalność duchownych po ujęciu w Kolonii kuriera z Warszawy. Brat Paweł został aresztowany wraz z innymi pod koniec tego miesiąca. Przeszedł wówczas szereg przesłuchań, podczas których torturami próbowano wyciągnąć od niego informacje.

Z początkiem października 1944 r. został osadzony w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie, a następnie w obozie pracy przymusowej w Ohrdruf w Turyngii. Wycieńczony głodem, ciężką pracą i torturami, zachorował na gruźlicę płuc. Zmarł w opinii świętości 11 marca 1945 r. , po dwóch tygodniach przebywania w rewirze dla chorych. Jego zwłoki zostały prawdopodobnie pochowane k. Ohrdrufu, a potem przed wkroczeniem Amerykanów, spalone.

Br. Paweł Krawczewicz jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których w 2003 r. rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy męczenników z okresu II wojny światowej.