SEKTY wciąż są zagrożeniem? UJAWNIAMY nowe fakty!



źródło: pixabay.com

Na bazie protestanckiego Wielkiego Przebudzenia w XIX w., a potem ruchu charyzmatycznego w XX w. pojawiło się wielu „ewangelizatorów”, którzy, będąc sprawnymi manipulatorami, dorobili się majątków na głoszeniu Ewangelii. „Teleewangelizatorzy” posiadający często własne stacje telewizyjne i przedstawiciele „megakościołów”, a więc hal przystosowanych do wielkich nabożeństw, głoszący banalne treści okraszają je pseudoteologią mówiącą, że kto więcej da pieniędzy na „kościół”, tym większe łaski otrzyma od Boga. Problem nie tkwi jednak tylko w wyłudzaniu pieniędzy.
Doprowadził do tego indywidualistyczny charakter protestantyzmu, który ułatwiał kariery wszystkim socjopatom, którzy dążyli do podporządkowania sobie innych i gromadzili wokół siebie potulne owieczki. Zjawisko to pogłębiło się jeszcze wraz z pojawieniem się tzw. Ruchu Przebudzeniowego w Wielkiej Brytanii i w USA. Jego przedstawicielami byli John i Charles Wesley, którzy kierowali ruchem metodystycznym. W praktyce skupiali się na wygłaszaniu niezwykle emocjonalnych kazań, które miały wywołać przełom łaski w słuchaczach. Zewnętrznym przejawem nawrócenia były cielesne oznaki, jak konwulsje, mimowolne ruchy ciała itd.

Podobnie postępował Jonathan Edwards, który był bohaterem tzw. pierwszego wielkiego przebudzenia, które trwało od lat 30. do 60. XVIII wieku w północnoamerykańskich koloniach wśród brytyjskich osadników. Siła oddziaływania niektórych jego kazań była ponoć tak dotkliwa, że niektórzy słuchacze mdleli. Przykre reakcje słuchaczy na słowa kaznodziei, wywołały kontrowersje wokół cielesnych skutków obecności Ducha Świętego.

Do historii przeszło zwłaszcza jego kazanie pt. „Grzesznicy w rękach rozgniewanego Boga”. Opublikował także pracę pt. „Rozprawa o uczuciach religijnych”. Podkreślał, że prawdziwa pobożność polega głównie na świętych uczuciach. Definiował przy tym samo uczucie jako „żywsze i najintensywniejsze reakcje wypływające ze skłonności i woli duszy”. W ten sposób sprowadzał wiarę do silnych przeżyć, które trzeba rozniecać i podtrzymywać1.

Tak pojęta wiara z samej swojej istoty sprzyjała manipulatorom. Przy takim postrzeganiu nie liczy się bowiem prawda, a w związku z tym trudno też mówi o wolnym wyborze woli, która zakłada jej poznanie. Dzisiaj sprowadza się wolność do wolności wyboru. Czy jednak jeśli podamy człowiekowi dwa kubki, w jednym wodę, a w drugim truciznę, i powiemy: „wybieraj”, choć nie wytłumaczymy, co jest w którym, możemy mówić o wolnym wyborze? Z pewnością nie. Będzie on tylko pozorny, nawet jeśli ktoś będzie miał pełną swobodę w wyborze.

W takim wypadku liczy oddziaływanie na emocje słuchacza. Czy do tego nie odwołują się dzisiaj politycy-populiści, reklamy, różnej maści demagodzy i założyciele sekt? Intencje mogą być skrajnie różne, ale świadome wpływanie na emocje innych z myślą, by nakłonić ich do konkretnego działania, przy jednoczesnej nieświadomości słuchaczy, że wybierają pod wpływem zastosowanych technik mówców, jest sytuacją, którą trudno uznać za prawdziwy obszar wolności.

Co znamienne, XIX-wieczni teolodzy przebudzeniowi, sprowadzając wiarę do emocji, postanowili poddać ją naukom eksperymentalnym w podobny sposób, jak Pawłow uczynił z ludzkim ciałem. Zamiast empirycznych postrzeżeń jako przedmiotu nauki Jonathan Edwards ulokował w centrum swoich zainteresowań oddziaływania Boga na przebudzoną duszę człowieka. Najważniejszy nie jest tu Bóg, a odczucie działania Bożego, które przejawia się w uczuciach i zewnętrznych oznakach, jak konwulsje, głośny śmiech czy upadek. To można badać nawet środkami typowymi dla nauk empirycznych, bo mają one naturę zmysłową. J. Edwards podchodził zresztą do spraw duchowych jak do materialnych, twierdząc chociażby: „zbawienie, podobnie jak atomy i prawo grawitacji, może być przejawem Bożego kierowania się pięknem tego porządku, który polega na łączeniu rzeczy posiadających wewnętrzną zgodność”2.

Ks. A. Siemieniewski zauważył, że uczucia w ujęciu J. Edwardsa można by interpretować w ramach współczesnej psychologii jako motywacje. W ten sposób jego system spiritualistyczny, w którym człowiek jest pojmowany jak anioł, może być przełożony z powodzeniem na język materialistycznej psychologii, z której dawno zostały usunięta nawet takie wyrazy, jak „dusza”3.

Nie tylko J. Edward nawiązywał do badań empirycznych Johna Locke’a. Maximin Piette zwrócił uwagę: „ponieważ praktyczne doświadczenie i eksperymentowanie triumfowało na polu nauk ścisłych, Wesley przeniósł to w dziedzinę religijną, na pole życia nadprzyrodzonego”. Dla J. Wesleya najważniejsze było odczucie, entuzjazm i pewność. Ostatecznie są to pewne stany psychiczne, które można poznać eksperymentalnie. Nieważne przy tym, że chodzi tu o odczucie Bożej mocy, entuzjazm wiary i pewność zbawienia4.

Takie empiryczne podejście do religii pozwalało nią manipulować, co szczególnie w USA wykorzystywali różnej maści demagodzy.



Autor: Chris Klinsky
Źródło: redakcja
Jeżeli podobają Ci się materiały publicystów portalu Prawy.pl wesprzyj budowę Europejskiego Centrum Pomocy Rodzinie im. św. Jana Pawła II poprzez dokonanie wpłaty na konto Fundacji SOS Obrony Poczętego Życia: 32 1140 1010 0000 4777 8600 1001. Pomóż leczyć ciężko chore dzieci.

Polecamy
NASZ TEMAT
Zwycięski pokój czy rozejm na pokolenie – traktat ryski z perspektywy 100 lat
OGŁOSZENIE
Maksymilianalia 2021! Spotkanie w Niepokalanowie!
NASZ NEWS
Holenderski burmistrz Ahmed Aboutaleb OBRAŻA Polskę! "Nawet kanały Rotterdamu są lepsze niż ulice Warszawy”
GORĄCY
SZOK! Trzecia dawka szczepionki już w Polsce! Kiedy to się skończy?
NASZ TEMAT
Samochody elektryczne – wielki PRZEKRĘT w walce ze zmianami klimatu!
NASZ TEMAT
MIT wiatraków jako alternatywnych źródeł zielonej energii!