Ta kandydatka na ministra sprawiedliwości, jako przedstawicielka wspomnianej wyżej lewicowej litewskiej partii, została zaproszona na rozmowę z goszczącym ostatnio na Litwie prezydentem Andrzejem Dudą. Polskie służby dyplomatyczne zatem nie sprawdziły faktów dotyczących tej działaczki na rzecz LGBTQ. W efekcie nieudolnego „białego wywiadu” naraziły polskiego prezydenta na konieczność jałowej dyskusji z osobą, która reprezentuje przeciwstawne do prezydenta Polski przekonania społeczne, a także nie reprezentuje też polskiej partii na Litwie: Akcji Wyborczej Polaków na Litwie-Związku Chrześcijańskich Rodzin.

 

Od partii Tomaszewskiego [AWPL-ZChR – przyp. NGO] różni mnie to, że jestem liberalna, opowiadam się za prawami człowieka, osób LGBT, nie pasuje mi chrześcijańsko-konserwatywny profil tej partii

mówiła dwa lata temu Dobrovolska w wywiadzie dla Tomasza Otockiego.

CZYTAJ WIĘCEJ:

Nowy rząd nacjonalistyczno-lewacki na własne życzenie polskiej dyplomacji?

Życzę Ewelinie zdrowia oraz sił w walce o prawa człowieka w szerokim tego pojęcia znaczeniu, w tym o prawa mniejszości narodowych. Życzę, aby do swojej drużyny zaprosiła pomocników, którzy potrafiliby jej dobrze doradzać i pomagać”

– powiedział Przeglądowi Bałtyckiemu Zbigniew Balcewicz, sygnatariusz aktu niepodległości Litwy z 1990 roku, który dobrowolnie działał od 1965 roku w Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Towarzysz Balcewicz w 1981 roku objął urząd wiceprzewodniczącego Wileńskiego Miejskiego Komitetu Wykonawczego KPZR, który sprawował przez siedem lat. W latach 1988–1995 był redaktorem naczelnym „Czerwonego Sztandaru” i „Kuriera Wileńskiego”. W 1990 został wybrany posłem do Rady Najwyższej Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej z okręgu Wilno, jego kandydaturę wysunął Komsomoł oraz szpital psychiatryczny w Nowej Wilejce.

Dobrovolska uczęszczała do gimnazjum im. Jana Pawła II w Wilnie, choć jak przyznaje w jednym z klipów wyborczych właśnie wtedy zafascynowała się literaturą litewską: Jurgą Ivanauskaitė, powieściopisarką, poetką i malarką, oraz Ričardasem Gavelisem, autorem poczytnego, przetłumaczonego ostatnio na język polski „Wileńskiego pokera”.

Dzięki nim pokochałam język litewski” 

– deklaruje publicznie Dobrovolska.

Zasługą Eweliny Dobrowolskiej, która już niekoniecznie spotka się z sympatią w środowiskach „kresowych”, jest jej działalność na rzecz prawnego potwierdzenia korekty płci w dokumentach. Tematyka osób LGBT jest dla młodej Polki ważna, podobnie jak dla całej Partii Wolności, z której mandat poselski uzyskał w Sejmie aktywista na rzecz osób nieheteronormatywnych Tomas Vytautas Raskevičius. – Ewelina wygrała około czterdziestu takich spraw, jest wielką przyjaciółką osób LGBT – mówi Przeglądowi Bałtyckiemu Raskevičius. Partia Wolności, z ramienia której Raskevičius i Dobrowolska będą siedzieć ławka w ławkę w Sejmie, nie wyklucza nawet wsparcia dla małżeństw homoseksualnych, choć dotychczasowa, starsza partia Ruch Liberałów wciąż mówi tylko o związkach partnerskich. – To nie jest napisane w programie, ale mogę powiedzieć o swoim osobistym poglądzie. Jestem za prawem gejów i lesbijek do adopcji dzieci na Litwie – mówił mi latem 2019 roku wiceprzewodniczący partii Vincas Jurgutis. – Boli mnie homofobia występująca na Litwie, niestety w polskiej społeczności jest ona większa niż w przypadku Litwinów – stwierdziła Dobrowolska w jednym z wywiadów dla Przeglądu Bałtyckiego”

– czytamy w „Przeglądzie Bałtyckim”.

 

Piotr Galicki