Urodził się 4 lutego 1921 r. w Jaskółkach pod Ostrowem Wielkopolskim. Uczęszczał do szkoły podstawowej w Raszkowie, a następnie do ostrowskiego gimnazjum.

 

Od grudnia 1939 r. działał w konspiracji w szeregach Związku Walki Zbrojnej. W czerwcu 1940 r. jego rodzina została wysiedlona, on sam wywieziony na roboty do Niemiec. W 1943 r. został aresztowany przez gestapo za działalność sabotażową.

 

Jeszcze w tym samym roku uciekł z transportu do obozu w Dachau i powrócił do Polski w rejony Kielecczyzny, gdzie żyli jego krewni. Dzięki ich pomocy trafił do stacjonującego w Górach Świętokrzyskich oddziału partyzanckiego AK dowodzonego przez kpt. Eugeniusza Kaszyńskiego ps. „Nurt”.

 

Przybrał pseudonim „Błysk”, przeszedł szkolenie w konspiracyjnej podchorążówce. Stanął na czele oddziału partyzanckiego, który zajmował się uwalnianiem więźniów, rozbijaniem niemieckich posterunków oraz wysadzaniem linii kolejowych i mostów.

 

Walczył m.in. w Lasach Parczewskich na Lubelszczyźnie. Wraz z oddziałem przeprowadził wiele spektakularnych akcji, za które był odznaczany, m.in. Krzyżem Virtuti Militari i trzy razy Krzyżem Walecznych. W 1944 r. przeniesiono go na Lubelszczyznę do kompanii szkoleniowej kpt. Stefana Dębickiego ps. „Kmicic”.

 

Latem 1945 r. otrzymał rozkaz powrotu w rodzinne strony w celu zorganizowania tu partyzantki antykomunistycznej, jego przełożonym był wówczas ppłk. Andrzej Rzewuski ps. „Hańcza”. Na terenie gminy raszkowskiej „Błysk” zorganizował oddział zbrojny, który wszedł w skład Wielkopolskiej Samodzielnej Grupy Ochotniczej „Warta”.

 

Akcje zbrojne podejmował przede wszystkim w celu odbijania więźniów AK przetrzymywanych w ubeckich więzieniach. Atakowane były posterunki milicji i Urzędy Bezpieczeństwa Publicznego, grupa egzekucyjna wchodząca w skład oddziału wymierzała wyroki wydawane na wysoko postawionych funkcjonariuszy UB i PPR.

 

Po kilku zakończonych powodzeniem akcjach oddział „Błyska” został rozbity w październiku 1945 r. pod Odolanowem przez oddziały KBW i NKWD. On sam został aresztowany w grudniu tego roku w Poznaniu, a następnie po kilku miesiącach śledztwa skazany wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego na karę śmierci. Wyrok wykonano 21 czerwca 1946 r. - strzałem w potylicę zabił go Jan Młynarek, szef aresztu Urzędu Bezpieczeństwa w Poznaniu. Ciało pochowano w nieznany miejscu.

 

W czasach PRL-u określany mianem bandyty i przywódcy bandy, we wrześniu 1994 r. werdyktem Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu został pośmiertnie zrehabilitowany a wydany na niego wyrok - unieważniony.

 

W uzasadnieniu napisano: „Jako dowódca oddziału leśnego Wielkopolskiego Okręgu Armii Krajowej, atakując posterunki UB i współpracujące z nimi formacje oraz występując przeciwko funkcjonariuszom PPR, PPS i przeciwnikom wolnej i suwerennej Polski, Jan Kempiński „Błysk” działał na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego”.