Urodził się 17 kwietnia 1906 r. we Lwowie. Studiował na Uniwersytecie Lwowskim i Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1931 r. uzyskał tytuł doktora praw ze specjalizacją w naukach ekonomicznych. Działał w krakowskich strukturach Młodzieży Wszechpolskiej i Obozu Wielkiej Polski. Był sekretarzem komisji ekonomicznej Stronnictwa Narodowego.

 

W 1934 r. był jednym z wielu młodych działaczy, którzy wystąpili ze Stronnictwa. W kwietniu tego roku był jednym z sygnatariuszy deklaracji ideowej i założycieli Obozu Narodowo-Radykalnego. Napisał program ekonomiczny tej organizacji. Należał też do tajnej Organizacji Polskiej.

 

W 1937 r. wydał manifest „Polska bez Proletaryatu”, w którym postulował odrzucenie socjalizmu i kapitalizmu na rzecz tzw. trzeciej drogi. Jego publikacje ukazywały się na łamach prasy narodowo-radykalnej, m.in. „Nowego Ładu” i dziennika „ABC – Nowiny Codzienne ”, którego był redaktorem naczelnym.

 

W czasie niemieckiej okupacji zaangażował się w działalność ruchu oporu. Wstąpił do narodowej organizacji „Pobudka”, która w 1941 r. scaliła się z kilkoma innymi grupami oporu, tworząc Konfederację Narodu. Jako szef wydziału programowego znalazł się w ścisłym kierownictwie Konfederacji. Opracowywał materiały programowe organizacji, wydawał książki i broszury.

 

Po wkroczeniu Armii Czerwonej wyemigrował na Zachód. Był wykładowcą na uniwersytecie w Monachium. W latach 50. przeniósł się do Paryża, gdzie pracował jako rzeczoznawca w amerykańskiej agencji rządowej administrującej Planem Marshalla. Należał też do komitetu redakcyjnego paryskiego Ośrodka Badań Europy Środkowej.

 

W 1954 r. rozpoczął współpracę z polską sekcją Radia Madryt, rok później został jej kierownikiem. Jednocześnie kontynuował pracę pisarską i publicystyczną, współpracując z licznymi polskimi i zagranicznymi czasopismami.

 

Wojciech Zaleski zmarł 23 października 1961 r. w Madrycie. Tam też został pochowany.